ყველაფერი ზოგჯერ ისე სწრაფად ხდება თვალის დახამხამებასაც ვერ ასწრებ ისე კარგავ ყველაფერს, თითქოს ყველაზე მყიფე მინისგან დამზადებული ჭიქა გაგისხლტა უცებ ხელიდან, ძირს დავარდა და 1000 ნაწილად დაიშალა.

ასე ხშირად ხდება. ისევე როგორც ჭიქამ არ არჩია დავარდნა ხშირად არც ადამიანი არჩევს ცვლილებებს, ისინი თავისით ხდებიან, ზოგჯერ შემთხვევითაც კი, ისეთივე შემთხვევითობით როგორც ჭიქა მისხლტება ხელიდან, ძირს იხეთქება და რაც მოსდის ყველამ კარგად ვიცით. ის ისე ტყდება, რომ მას ვეღარ ააწყობ თუმცა უნდოდა კი მას დაფშვნა ამდენ ნაწილად? არა, არ უნდოდა, მის ნაცვლად არჩევანზე მასზე უფრო ზემდგომმა ძალამ გააკეთა, ეს ის ძალაა რომელსაც ვერც შეეწინააღმდეგები და ვერც უარს ეტყვი მას, ის არაფერს არ გეკითხება, უბრალოდ მიგითითებს რაღაცაზე და გეუბნება ეს გააკეთო.

ზოგჯერ ცვლიბები ისე ხდება რომ არაფრის ახსნის დრო არ არის ხოლმე, უბრალოდ ეს ზემდგომი ძალა არ გაძლევს ამის დროს.

ისევე როგორც ჩიტუნები დაფრინავენ ხიდან ხეზე ასევე ხდება რაღაცეები, მათ არ აქვთ დრო გააფრთხილონ ტოტი იმის შესახებ რომ ისინი მოდიან ან მიდიან, შეიძლება მათ არც უნდათ წასვლა, მაგრამ ხომ ვთქვი უკვე არაერთხელ ზოგი რამ შემსრულებლის ნების გაუთვალისწინებლად ხდება.

ზოგჯერ არ გაქვს არაფრის სურვილი, მაგრამ ზოგჯერ გკლავს სურვილები, ზოგჯერ ბევრი, ზოგჯერ კი ერთი. ახლა მე მხოლოდ ერთი სურვილი მაქვს, მაგრამ ის უფრო დაბალხარისხოვანია ვიდრე ზემდგომი ძალა, მეც უფრო დაბალხარისხოვანი ვარ ვიდრე რაღაც ზემდგომი, არაფერი არ ვარ საერთოდ, მოლეკულების ერთი გროვა რომელიც აბსოლუტურ ნულზე უბრალოდ დაიშლება.

საიდან მოვდივარ ან სად მივდივარ არ ვიცი. ზოგჯერ გინდა რომ წახვიდე სადმე შორს, მაგრამ არ შეგიძლია. იმედია ოდესმე წავალ.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 35,000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 13 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

რაც უფრო ვიზრდები ნელ-ნელა კარგავს ეს დღე იმ ძალას რომელიც აქამდე ჰქონდა ხოლმე, სულ ადრე მეძინა და დილით საჩუქრები რომ მხვდებოდა მიხაროდა, მერე ვიცოდი რომ საჩუქრები თავისით არ ჩნდებოდა და მთელ სახლში ვეძებდი, მერე მე თვითონ ვუკვეთავდი იმას რაც მინდოდა, კიდევ მერე მაღაზიაშიც ჩემით მივდიოდი ან თან მივყავდი ხოლმე, ახლა კი საჩუქრებს აღარ ველოდები, რას უნდა ველოდო?  ვიცი, რომ ისინი თავისით არ გაჩნდებიან, რაც მინდა ისევ ჩემი საყიდელია, არც მთელ სახლში არ ვეძებ იმას რაც მერე ჯადოსნურად ნაძვის ხის ქვეშ უნდა დამხვდეს.

2011 არ იყო ცუდი წელი, მეტიც კარგი, მაგრამ როგორც ყველაფერი კარგი ისიც რჩება და ბოლოში მოახერხა ჩაჯმა, თანაც ისე რომ ამას მხოლოდ ახალი წლის საოცრება უშველის  თუ ასეთი არსებობს და ახლა მინდა მჯეროდეს რომ არსებობს და რადგანაც ადამიანი თავის გონებით ჰქმნის ყველაფერს მეც ვიჯერებ რომ არსებობს და რომ როგორც კი საათი 12-ს ჩამოჰკრავს რამე სასწაული მოხდება, მაგრამ რომელი საათი? აქაური თუ იქაური?

2011 კარგი იმიტომ იყო ბევრი სურვილი ამისრულდა, ვიშლისთსი გადახედვას აზრი არ აქ, იქ ისეთი სურვილებია ან რომ აღარ მინდა ან რომ ვერასდროს ვერ ავიხდენ, მაგრამ 2011 კი იყო სურვილების და ოცნებების ასრულების წელი, ახლა რასაც ჩამოვთვლი ყველა ოცნება და სურვილი არ ყოფილა, მაგრამ მნიშვნელოვანია. ჩემთვის. მოკლედ

• მუშაობა დავიწყე აქ teentv.ge
• ბევრი ვინმე გავიცანი და ეს მიხარია

დავწერე 2011 კარგი იყო და ბოლოში ჩააჯვა-თქო, დიახ ასეც ქნა. ზოგჯერ გგონია რომ იპოვი რაღაცას და მერე შენივე სისულელის გამო დაკარგავ, მაგრამ ეს ისევ შენი ბრალია.

2012 მინდა დაიწყოს იმით რომ ის საახალწლო სასწაული რომელიც ოდნავ ზემოთ ვიწამე ასრულდეს, მოხდეს, ამუშავდეს, რაც უნდა ის ქნას და როგორმე გამოასწოროს 2011-ის ჩაჯმული, მიუხედავად ამისა ანუ ამ ბოლო ცუდი დღისა, რომელმაც რაღაც სიმართლე მოჰფინა კიდევ ბევრ რამეს და მათქმევინა ის რასაც არ ვამბობ ხოლმე, ჰოდა მაინც კარგი იყო 2011 ბევრჯერ ვიყავი ბედნიერი და ა.შ. და დიდი მადლობა იმათ ვის გამოც მე ეს ყველაფერი განვიცადე.

2012 იყოს კარგი, არ მიყვარს ხოლმე ასეთი რაღაცეების თქმა, მაგრამ კარგი წელი ახლა ნადმვილად მჭირდება.

ჰოდა გილოცავთ წინასწარ და რავი, წავედი. სად? არსად აქ ვარ ისევ უბრალოდ აღარაფერი დამრჩა დასაწერი.

მაგრამ არასდროს არ ვაჯდები შემთხვევით ავტობუსს და არ მივდივარ შემთხვევით ადგილას, ყოველთვის როდესაც ასეთი სურვილები წამძლევს და გასვლას გადავწყვეტ ვხვდები რომ ვერ წავალ ისეთ ადგილას სადაც ჯერ არ ვყოფილვარ, ვერსად ვერ დავჯდები სადაც ჯერ არ ვმჯდარვარ და ვერაფერს ვნახავ რაც ჯერ არ მინახავს.

არამგონია ეს ქალაქის ბრალი იყოს, ალბათ უკვე მოვასწარი მისი მოვლა, არც ისეთი ადგილია რამე სადაც სიამოვნებით წავალ ყოველთვის, ამიტომ მინდა რომ ასეთი დილა უცნობ, უცხო ქალაქში გამითენდეს სადაც სახლიდან გასვლისას არაფერი მეცნობა და მზად ვიქნები პირველ მოსულ ავტობუსში ავიდე, მისი ნომერი დავიმახსოვრო და გავყვე სადმე შორს ან ჩავიდე მეტროში და რამდენიმეჯერ გადავჯდე ერთი ხაზიდან მეორეზე და შემდეგ რიგით მე-7 სადგურზე ამოვიდე ან მე-11ზე, ოღონდ ისე რომ გადასხდომების რიგითობა დავიმახსოვრო და უკან დაბრუნება შევძლო როდესაც სახლი მომენატრება.

არ მახსოვს შარშან ამ დროს როგორი განწყობა მქონდა, პოსტის მოძებნა მეზარება და არც მახსოვს მიწერია თუ არა მაგრამ წელს ის უბრალოდ არ არის, არ ვიცი რისი ბრალია იმისი რომ თოვლი არ დევს და შესაბამისად გუნდა არ კეთდება თუ ის მოვა მაშინ როდესაც ახალ წლამდე რამდენიმე დღე იქნება დარჩენილი.

თბილის უკვე დიდი ხანია მოირთო საახალწლოდ, ნაძვის ხეც დადგეს პარლამენტთან როგორც ყოველთვის და ის ჩემ მიერ ასე ძალიან შეძულებული ჭაღებიც ჩამოკიდეს რუსთაველზე – გაივლი გამოივლი და გგონია რომ ახლა თავზე დაგეცემა ან რომელიმე მაღალი მანქანა აარტყავს და კვლავაც ჩამოაგდებს, საახალწლო განათებები ზოგადად არ ასწორებს წელს თბილისში აი არ უხდება ახალ წელს და არც განწყობას არ ქმნის.

დღეს ბოლო გამოცდა დავწერე და ასე თუ ისე უკვე ვიგრძენი მოახლოებული არდადეგების სურნელი, რამდენიმე დღე დამრჩა როდესაც დილით ადრე მომიწევს ადგომა და მერე თავისუფლად შემეძლება ძილს მივცე ცხოვრების ზედმეტი 2 საათი. ყოველდღიურად.

მიუხედავად იმისა რომ განწყობა არ მაქვს, არანაირი ასე კარგად დიდი ხანია არ ვყოფილვარ, მოახლოებული არდადეგების ბრალია თუ რისი არვიცი მარა ასწორებს.

- წავიდეთ რა მუშკეტერებზე რა!

მე:

- თუ წავალ “შუა ღამე პარიზშიზე” წავალ, არ მინდა ეს მუშკეტერები.

მაგრამ დღეს 5-ის ნახევარზე სახლიდან მოვრბოდი, ცალი ხელით ჩემ დას მოვათრევდი მეორით კი ბილეთების არსებობას ვამოწმებდი ჩანთაში.

  არვიცი რატომ, მაგრამ ჩემმა დამ მოისურვა 3 მუშკეტერის ნახვა, ბოლოს გადაწყდა რომ დედაჩემი, ჩემი და მე წავიდოდით, მაგრამ დედა მოიწამლა და 3 ბილეთი შემრჩა ხელში, არავის ეცალა და ამიტომაც მხოლოდ მე და ჩემი და წავედით. 1 ბილეთი ვერ გავასაღე. უფასოდ. ხო ბილეთს ვერ ჩააბარებ ჩეკი თუ არ გაქ :/

ავტობუსის გაჩერებაზე ჩემ დას გაახსენდა, რომ სათვალე დარჩა სახლში ამიტომ ისევ სახლში გავბრუნდით და ისევ უკან გამოვბრუნდით.

ფილმის დასაწყისის ნახვის იმედი აღარც კი მქონდა, მაგრამ ზუსტად დროზე შევედით, არც რეკლამების ყურება მომიწია, არც ტრეილერების და არც იმის თქვა რომ ამ ფილმზე უეჭველი უნდა მოვიდე, როცა გამოვა.

თუ ფილმისგან წიგნის ადაპტაციას მოელით, მაშინ ის თქვენთვის არ არის. წიგნიდან მხოლოდ პერსონაჟების სახელები არის შემორჩენელი და ძირითადი სცენარი, ყველაფერი სხვა სცენარისტების უცნაური ფანტაზიის ნაყოფია.

მაგრამ ფილმი არც ისეთი ცუდია, როგორსაც მოველოდი, ტიპიური ბოლოდროინდელი ადაპტაციაა ძველი ფილმის, რომელშიც დამატებულია დეტალები, რომლებიც მას უფრო სანახაობრივს, საინტერესოს და “მისტიკურს” ხდის. ფილმი აშშ-ს, საფრანგეთის, გერმანიისა და ინგლისის ერთობლივი ნამუშევარია, რომელიც $75,000,000 მაგრამ ამ ფულად მგონი უკეთესის გადაღებაც შეიძლებოდა.

ფილმი საკმაოდ იუმორისტული კუთხით არის გადაღებული ამერიკულ სტილში, აქცენტით პერსონაჟებზე და მათ ლაპარაკზე.

სცენარში არვიცირატომ მოხვდნა ლეონარდი და-ვინჩი, თავისი დროის გამსწრები გამოგონებებით, მისტიკური შესასვლელ-გამოსასვლელებითა და ნახაზებით.

ფილმის შემქმნელებმა აშკარად სცადეს მცირე ეროტიკის დამატება, მაგრამ ეს არც თუ ისე კარგად გამოუვიდათ კორსეტებისა და 1 სცენაში ჩულქების და კორსეტის ამარა მძრომიალე მილედის სახით.

დარტანიანს უფრო მამაკაცურს ველოდი ვიდრე ის ამ ფილმშია, ყოველ შემთხვევაში დანარჩენ მუშკეტერებთან შედარებით ნამეტანი ბავშვია, მაგრამ ფილმის კომედიური განხრის გამო ალბათ ასეც უნდა იყოს.

ერთხელ საყურებელი, სასაცილო, არაფერზე დამაფიქრებელი, მხოლოდ და მხოლოდ გასართობი ფილმია. თუ ზედმეტი 8 ლარი გაქ ან ჩემსავით ვინმე ვინმე გადაგიხდის ბილეთის ფულს ღირს წასვლა, მაგრამ ისე კომპიუტერშიც ნახავ მეგობართან ერთად. 3D თავისთავად მხოლოდ  ბილეთის ფასის 20%-ით მოსამატებლად არის დამატებული, ფილმი მის გარეშეც ისეთივე იქნებოდა მაგრამ ზოგიერთ მომენტში მაინც ასწორებს.

ერთ-ერთი ყველაზე კარგი სცენა – საჰაერო ბრძოლა.

რაც არ უნდა თქვათ ამ ადამიანის მიერ, რომელმაც თავიდან ბოლომდე ააშენა თავისი კომპანია (Apple) ეს იყო ადამიანი რომელსაც ჰქონდა ხედვა. ეს იყო ადამიანი რომელიც აკეთებდა ახალ პროდუქტს და რომელსაც ჭეშმარიტად ესმოდა ახალი პროდუქტის მიერ მოტანილი ბედნიერების. მას ესმოდა როგორ შეეძლო ერთიანებისა და ნულიანების თანმიმდევრობას მომხმარებლისათვის ბედნიერების მოტანა.

სტივ ჯობსი არ იყო მხოლოდ კარგი მენეჯერი ან დიზაინერი, მას უნივერსტიტეტში მხოლოდ 1 სემესტრი ჰქონდა დამთავრებული, მაგრამ ყოველთვის ყავდა გარშემო პროფესიონალები.

სტივ ჯობში იყო სამაგალითო, ხატი ყველაფერში. მისი სცენაზე გამოსვლა ყოველთვის ოვაციებს იწვევდა, ისიც ყურებამდე გაღიმებული ცოტა ხანს ჩუმად იდგა – შემდეგ კი ლაპარაკს იწყებდა და კიდევ ერთხელ ცვლიდა ყველაფერს.

ზოგჯერ ის თითქმის წავიდოდა სცენიდან, მაგრამ შემდეგ იტყოდა თავის სამარკო ფრაზას: “და კიდევ ერთი რამ” (One More Thing), ჯიბიდან ამოიღებდა ახალ პროდუქტს და შეცვლიდა ყველაფერს.

სტივ ჯობსს არც გასაოცარი ხმა ჰქონდა და არც გარეგნობა, მაგრამ მან ზუსტად იცოდა როდის აეწია ტონი, რაზე გაეკეთებინა აქცენტი ლაპარაკისას და როდის გაჩუმებულიყო.

სტივ ჯობსმა ასწავლა ინდუსტრიას, რომ პროდუქტი არც იწყება და მთავრდება კომპანიის ოფისში, მან ასწავლა ინდისუტრიას, რომ პროდუქტი იწყება მასთან ერთად სცენაზე, გრძელდება მაღაზიაში და მთავრდება მომხმარებლის სახლში, როდესაც ის ყუთს გახსნის. ალბათ ყველას გინახავთ Unboxing ვიდეობი, ისინი ხომ სტივის გამო შეიქმნა.

სტივს უყვარდა თავისი პროდუქტი, როდესაც მან მეორე აიფედი წარმოადგინა ის ყურიდან ყურამდე იღიმოდა, ბედნიერი იყო რომ კიდევ ერთხელ ცვლიდა ყველაფერს.

ჯობსი გარდაიცვალა 24 საათის შემდეგ რაც ახალმა CEO-მა ტიმ ქუქმა (Tim Cook) ახალი iPhone 4S წარმოადგინა, თუ კი მან იცოდა თუ რა ელოდა სტივს 24 საათის შემდეგ მაშინ გასაგებია მისი ხასიათი პრეზენტაციის დღეს.

Apple-ის პროდუქტებში ყოველთვის იგრძნობოდა სტივის კვალი, მისი ხედვა, მინიმალისტური და ამავდროულად საუკეთესო დიზაინი კონკურენტებში შორის.

ამ დღეებში ძალიან ბევრს ილაპარაკებენ სტივის და Apple-ის მომავლის შესახებ.

ჩემი აზრით, ეფლი მაშინ შეიცვალა, მაშინ დამთავრდა სტივ ჯობსის ერა როდესაც მან CEO-ს თანამდებოდა დატოვა.

სანამ ის თავის პოზიციას დატოვებდა მან თქვა

როდესაცმოვა დრო როცა მე აღარ შემეძლება გავუძღვე კომპანიას, პირველი ვიქნები ვინც ამას იტყვის. სამწუხაროდ ეს დრო მოვიდა.

არადა საერთოდ არ მაინტერესებს ქვის ხანა, ქართველი ხალხის წარმომავლობა და ქართული ენის ჩამოყალიბების პროცესი, ბევრად მეტად მაინტერესებს პირველი და მეორე მსოფლიო ომი, რუსეთის იმპერიის დაშლა და ა.შ.

მოკლედ, გვასწავლეთ უახლესი ისტორია -.-