ახალი წლები

წელს მე-16 თუ მე-17 ახალი წელი დადგება ჩემ ცხოვრებაში და ყოველ წელს განსხვავებულად ვხვდები ხოლმე აი ძალიან, არა იმ მხრივ კი არა რომ ზოგჯერ სახლში, ზოგჯერ სადმე საზღვარგარეთ, რაც თავი მახსოვს განწყობა ყოველთვის სხვადასხვანაირი მქონდა.

რაც უფრო ვიზრდები ნელ-ნელა კარგავს ეს დღე იმ ძალას რომელიც აქამდე ჰქონდა ხოლმე, სულ ადრე მეძინა და დილით საჩუქრები რომ მხვდებოდა მიხაროდა, მერე ვიცოდი რომ საჩუქრები თავისით არ ჩნდებოდა და მთელ სახლში ვეძებდი, მერე მე თვითონ ვუკვეთავდი იმას რაც მინდოდა, კიდევ მერე მაღაზიაშიც ჩემით მივდიოდი ან თან მივყავდი ხოლმე, ახლა კი საჩუქრებს აღარ ველოდები, რას უნდა ველოდო?  ვიცი, რომ ისინი თავისით არ გაჩნდებიან, რაც მინდა ისევ ჩემი საყიდელია, არც მთელ სახლში არ ვეძებ იმას რაც მერე ჯადოსნურად ნაძვის ხის ქვეშ უნდა დამხვდეს.

2011 არ იყო ცუდი წელი, მეტიც კარგი, მაგრამ როგორც ყველაფერი კარგი ისიც რჩება და ბოლოში მოახერხა ჩაჯმა, თანაც ისე რომ ამას მხოლოდ ახალი წლის საოცრება უშველის  თუ ასეთი არსებობს და ახლა მინდა მჯეროდეს რომ არსებობს და რადგანაც ადამიანი თავის გონებით ჰქმნის ყველაფერს მეც ვიჯერებ რომ არსებობს და რომ როგორც კი საათი 12-ს ჩამოჰკრავს რამე სასწაული მოხდება, მაგრამ რომელი საათი? აქაური თუ იქაური?

2011 კარგი იმიტომ იყო ბევრი სურვილი ამისრულდა, ვიშლისთსი გადახედვას აზრი არ აქ, იქ ისეთი სურვილებია ან რომ აღარ მინდა ან რომ ვერასდროს ვერ ავიხდენ, მაგრამ 2011 კი იყო სურვილების და ოცნებების ასრულების წელი, ახლა რასაც ჩამოვთვლი ყველა ოცნება და სურვილი არ ყოფილა, მაგრამ მნიშვნელოვანია. ჩემთვის. მოკლედ

  • მუშაობა დავიწყე აქ teentv.ge
  • ბევრი ვინმე გავიცანი და ეს მიხარია

დავწერე 2011 კარგი იყო და ბოლოში ჩააჯვა-თქო, დიახ ასეც ქნა. ზოგჯერ გგონია რომ იპოვი რაღაცას და მერე შენივე სისულელის გამო დაკარგავ, მაგრამ ეს ისევ შენი ბრალია.

2012 მინდა დაიწყოს იმით რომ ის საახალწლო სასწაული რომელიც ოდნავ ზემოთ ვიწამე ასრულდეს, მოხდეს, ამუშავდეს, რაც უნდა ის ქნას და როგორმე გამოასწოროს 2011-ის ჩაჯმული, მიუხედავად ამისა ანუ ამ ბოლო ცუდი დღისა, რომელმაც რაღაც სიმართლე მოჰფინა კიდევ ბევრ რამეს და მათქმევინა ის რასაც არ ვამბობ ხოლმე, ჰოდა მაინც კარგი იყო 2011 ბევრჯერ ვიყავი ბედნიერი და ა.შ. და დიდი მადლობა იმათ ვის გამოც მე ეს ყველაფერი განვიცადე.

2012 იყოს კარგი, არ მიყვარს ხოლმე ასეთი რაღაცეების თქმა, მაგრამ კარგი წელი ახლა ნადმვილად მჭირდება.

ჰოდა გილოცავთ წინასწარ და რავი, წავედი. სად? არსად აქ ვარ ისევ უბრალოდ აღარაფერი დამრჩა დასაწერი.

Advertisements

ყოველი წელი ქვის ხანიდან

ისტორიას მგონი პირველი კლასიდან ასწავლიან ყველა სკოლაში. პროგრამა ყოველთვის უძველესი დროიდან მე-20 საუკუნემდე არის ხოლმე, მაგრამ ვერასდროს ვერ ვეტევით დროში და მე-18-20 საუკუნეები რამდენი წელია უსწავლელი რჩება.

არადა საერთოდ არ მაინტერესებს ქვის ხანა, ქართველი ხალხის წარმომავლობა და ქართული ენის ჩამოყალიბების პროცესი, ბევრად მეტად მაინტერესებს პირველი და მეორე მსოფლიო ომი, რუსეთის იმპერიის დაშლა და ა.შ.

მოკლედ, გვასწავლეთ უახლესი ისტორია -.-

შემოდგომა მოვიდა წითელ-ყვითელ ფერებით… – fuck!

უკვე 3 სექტემბერია, შემოდგომა უკვე 3 დღეა აქ არის, კარს მომდგარა კი არა შიგნით შემოვიდა და 3 დღეა სახლში მიზის.

ყოველთვის მიყვარდა შემოდგომა, იმიტომ  რომ არ ცხელა, არ ცივა, წვიმს, გაცვია არც თხლად და არც სქლად – მოკლედ კაია. მოღრუბლული ამინდები, ქარი, შიგადაშიგ წვიმა, ცოტა ცივა კიდევაც.

მაგრამ შემოდგომა მანამდე მსიამოვნებდა სანამ სკოლა შემზიღდებოდა, შემძულდებოდა და ყოველი იქ მისვლა ტანჯვად არ მექცეოდა.

ყოველთვის მიყვარდა სკოლა, მართლა ძალიან მიყვარდა, კლასელებიც ძირითადად მევასებოდნენ, ვინც მიყვარდა იმათთან ახლაც ძალიან კარგად ვარ (ბავშვობის მეგობრები და რამე) ვინც არ მევასებოდა კიდე ახლა თითქმის მძულს, ვინც მევასებოდა კი ნაწილი აღარ მევასება.

მოკლედ ძალიან ბევრი რამ შეიცვალა და აგერ უკვე მეორე წელია შემოდგომა და შესაბამისად სექტემბერი სკოლასთან და შესაბამისად ყოველდღიურ უსიამოვნო შეგრძნებებთან არის დაკავშირებული.

სკოლა არ შემძულებია მასწავლებლების ან საგნების გამო, იმათ მოუხერხებ რამეს – უბრალოდ შეიცვალა ის გარემო რომელშიც წელიწადში 8 თვეს ვატარებ – არ ვიცი ის ჩემთვის უინტერესო გახდა, მომაბეზრებელი თუ გამაღიზინებელი მაგრამ მაშინაც კი როდესაც ამ გარემოს სკოლის წითელი კედლების გარეთ ვნახულობ მაინც ვგრძნობ დისკომფორტს.

ზაფხული თითქოს ახლახანს დაიწყო, უფრო სწორად არდადეგები, 3 თვიანი – თითქოს ძალიან დიდხნიანი თავისუფლება მაგრამ სულ რაღაც 2 კვირაში დაიწყება სკოლა, 9 თვიანი – უფრო დიდ ხნიანი, ყოველდღიური დისკომფორტი.

უკვე ვეღარ ვიუსაქმურებ ამდენს, ვერც კომპიუტერთან ვიჯდები ამდენს, ვერც სადაც მინდა წავალ და ვერც რასაც მინდა ვიზამ ამდენს.

არადა როგორ მიყვარდა შემოდგომა, წვიმა, ქარი, გამხმარი ფოთლების ხმა როდესაც დააბიჯებ…

ხო სამწერტილიანი და ცოტა რაღაცნაირი დასასრული, მაგრამ არა. ~ მინდა მოვიდეს შემოდგომა აგრილდეს, ყველაფერი ისე მოხდეს როგორც უნდა იყოს მაგრამ სკოლა არ დაიწყოს რა. ჯერ.

მატარებლის კუპე

აი დაახლოებით ასეთი წარმომედგინა, თან რამდენიმე დღე რომ გიწევს იქ ცხოვრება ❤

პატარა რომ ვიყავი ყოველთვის მინდოდა ერთი ღამე ან თუნდაც დღე მატარებლის კუპეში გამეტარებინა, არ ვიცი რატომ მაგრამ კუპეს ყოველთვის სიმყუდროვესთან, სითბოსთან, რბილ და კომფორტულ სავარძლებთან და რა თქმა უნდა ჰოგვორთს ესპრესსთან ვაკავშირებდი.

მატარებლით მგზავრობა წელიწადში 2-ჯერ მიწევს ხოლმე, აჭარაში და უკან – როგორც წესი დღის მატარებლით მაგრამ ერთხელაც გადავწყვიტე ჩემი ოცნება ამესრულებინა და ღამის მატარებლის ბილეთი ავიღე. გადაწყვეტილება გვიან იყო მიღებული და ამიტომაც მოდერნიზებული ვაგონის ბილეთები აღარ იყო და ჩვეულებრივისა ავიღე. მოგზაურობას მთელი დღე ველოდი, ღამით კი როდესაც უკვე პერონზე ვიდექი და ჩამომდგარი მატარებლის, ჩემ, სადღაც სიბნელეში გადაკარგულ ვაგონს ვეძებდი აღარ მქონდა კუპეში დაძინების ასეთი ძლიერი სურვილი.

ასეთი ვაგონი იყო ზუსტად

როგორც შემდეგ აღმოჩნდა მაინცდამაინც ჩვენ კუპეში არ იღებოდა ფანჯარა, გაგრილების სისტემა კი მუშაობდა მაგრამ თავიდან ძალიან სუსტად და თანაც მას რაღაც წამლის სუნი მოჰქონდა. ჩვენ სამნი ვიყავით და პატარა კენჭისყრის შემდეგ მე ზემოთ მომიწია დაწოლა, მეოთხე, თავისუფალი ადგილიც ზემოთ იყო. იმ მომენტში მხოლოდ იმაზე ვოცნებობდი რომ ის მეოთხე მგზავრი ნორმალური ყოფილიყო და არ ასვლოდა სუნი. ცოტა ხანს ქვემოთ ვიჯექი შემდეგ კი როდესაც მატარებელი დაიძრა და “პრავადნიკმა” (გამცილებელმა) თეთრეული ჩამოატარა, რომელიც სხვათაშორის ყველას არ ერგო (ერგო გამცილებლის კუპესთან ახლოს მდებარე კუპეებს მხოლოდ), ბალიში ორად მოვკეცე და ავძვერი ჩემს “თაროზე”. უკვე ვიწექით და ათას სისულელეზე ვლაპარაკობდით რათა სწრაფად ჩაგვძინებოდა და სწრაფადვე მოვშორებოდით ამ მატარებელს როდესაც კუპეს კარი გაიღო და შემოაბიჯა არც თუ ისე სასიამოვნო გარეგნობის გურჯმა რომელსაც არც თუ ისე სასიამოვნო სუნი ასდიოდა, ხელში მხოლოდ ერთი პარკი ეჭირა. მან შემოიხედა გადაამოწმა თავისი ადგილი და გავიდა, როგორც შემდეგ აღმოჩნდა დასალევად.

მატარებელში თითქმის არ მიძინია, როგორც კი ჩავიძინებდი შეაქანებდა ხოლმე მატარებელს ან რაღაც საშინელი ხმას ამოუშვებდა და მეღვიძებოდა, ერთხელ კინაღამ გადმოვვარდი ჩემი “თაროდან” და მას შემდეგ მთელი ღამე კედელს ვიყავი მიკრობილი.

რამდენიმე საათში მეოთხე მგზავრიც გამოჩნდა, კარგად ნასვამი, ღვინის სუნიანი, სწრაფად აძვრა თავის თაროზე და ძილს მიეცა.

კუპეში ყველას ეძინა მგონი ჩემ გარდა, ბოლოს რომ გამომაფხიზლა მატარებელმა უკვე თენდებოდა და სადღაც გორთან ახლოს ვიყავით.

ეს იყო ჩემი პირველი და უკანასკნელი მგზავრობა მატარებლის კუპეში, ახლა მინდა მოდერნიზებული კუპე ვცადო იქ უფრო კარგი სიგრილე, სისუფთავე და კომფორტიაო, არ მინდა ჩემი წარმოდგენა კუპეზე მთლიანად დაიმსხვრეს, მიუხედავად იმ ღამისა კუპე ჩემთვის კვლავ სითბოსთან და სიმყუდროვესთან ასოცირდება.

ლოდინი (მ)კლავს

ცოტა ხნის წინ მონაწილეობა მივიღე ფონდ “ინტერნიუსის” მიერ ორგანიზებულ <a title="ინტერნიუსი კონკურსში, რომელიც მიზნად ისახავდა გადაცემა “ჩვენი ექსპრესისთვის” ჟურნალისტების შერჩევას. წინა კვირაში 5-დღიანი სემინარიც გავიარე ჟურნალისტიკაში, ამ კვირაში მეორე ჯგუფმა გააკეთა იგივე, სულ 24 ადამიანი, რომელთაგან უნდა შეირჩეს 15 (სამუშაოდ) და ამ 15-დან 7 მედია ბანაკში წასასვლელად, თანაც ბათუმში ❤

მედია ბანაკი, რაღაც კარგად ჟღერს, ძალიან კარგად, ჩამოვლენ ბავშვები რეგიონის ქვეყნებიდან (სომხეთი, აზერბაიჯანი), კარგი სასტუმრო და სემინარები მედიაში ❤ მათ შორის ონლაინ მედიაშიც ❤ :ბლოგერ:

 

დღეს მეორე ჯგუფის სემინარი დასრულდა და სამშაბათს, 5 ივლისს ინტერნიუსის ოფისში იქნება დაჯილდოვების ცერემონია ❤ ბრიტანეთის ელჩიც იქნებაო 😀 ხოოდა, ლოდინი მკლავს იმიტომ, რომ ეს არის მუშაობის დაწყების რეალური საშუალება, თან არა სახის ამხევი და 12-საათიანი ❤

ამ გადაცემაში მოხვედრა ახლა ცხოვრების მთავარ მიზნად მაქვს ქცეული, უახლოეს მიზნად ❤

ხოდა ლოდინად ვარ ქცეული, 5 ივლისის 11-12 საათამდე საათებს ვითვლი უკვე მგონი.

ცუდი ისაა, რომ იქ ყველა მოვა, სემინარის სერთიფიკატის ასაღებად და იქვე იტყვიან ვინ გაიმარჯვა 😦 ანუ 9 ადამიანმა გულდაწყვეტილმა უნდა დატოვოს ოფისი 😦

ახლა ისევ მტანჯველ ლოდინს დავუბრუნდები, რადგანაც დასაწერი არაფერი დამრჩა, შედეგს გაგაგებინებთ ❤

მე – Looser?

დღეს ისევ წავედი ინტერნიუსში სემინარზე, ვიცოდი რომ დღეს სიუჟეტები უნდა გადაგვეღო, მაგრამ რა თემაზე არ ვიცოდი რადგანაც ჯგუფებში უნდა გადავენაწილეთ.

გუშინ მთელი საღამო იმაზე ვოცნებობდი კარგი გუნდელები შემხვედროდა, აღსრულდა თუ არა ჩემ ოცნება ვერ გამიგია, მგონი არც ისე აღსრულდა.

დაჯგუფების შემდეგ გვქონდა მცირე დრო სიუჟეტის თემის მოსაფიქრებლად, შემდეგ განსახილველად, დასაგეგმად და შეუზღუდავი დრო გადაღებებზე, ნუ მთელი დღე.

ჩემი იდეა იყო “ქართველი ბლოგერები”, მაგრამ უმეტესწილად ბლოგერების არ ყოლის გამო შევჩერდით ერთ-ერთი ჯგუფელის იდეაზე, რომელიც უფრო არა სიუჟეტია არამედ პატარა კლიპი.

კლიპის გადაღების იდეა გუშინვე დაიბადა, მაგრამ დღეს კლიპს ქალაქში მცხოვრებთა განმარტოების თემა მოვაბით და ისე გადავიღეთ.

ხვალ გველის მონტაჟი და ხმის ჩაწერა/დადება, მაგრამ ვფიქრომ ხომ არ სჯობს საერთოდ ხმის გარეშე გაშვება?

დღეს მივხვდი, თუ რამდენად რთულია თუნდაც 2-2,5 წუთიანი ვიდეოს გადაღება.

ჯამში გადავიღეთ 15 წუთზე მეტი მასალა, რომელიც ზემოთ მითითებულ დრომდე უნდა შემცირდეს :შ

თვითონ იდეა ძალიან კარგია, ოპერატორიც კარგი გვყავს და იმედია კარგი მონტაჟისტიცაა, მაგრამ რამდენად კარგი გამოვა ჩვენი კლიპი სხვა სიუჟტების ფონზე, რომლებიც ეხება ქუჩის მუსიკოსს, კოლექციონირებასა და საზოგადოებრივ ტრანსპორტს. კი, განსხვავებული იდეაა და თავის სათქმელსაც ამბობს, მაგრამ სხვებს ინტერვიუებიც აქვთ >.>

იმედია მონტაჟის შემდეგ კარგი გამოვა და პირველ დღეს ნანახი სიუჟეტივით პრაქტიკულად უხმოდ იტყვის თავის სათქმელს ჩვენი ნამუშევარი.

როგორ მინდა მედია ბანაკში ❤

 

კონკურსები ფბ-ზე და სპამი

ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ თი-ბი-სი ბანკმა გაიგო, რომ თურმე ფეისბუქზე კონკურსების ჩატარება შეიძლება, რომ უამრავ ამერიკულ კომპანიას აქვს ამის გამოცდილება და თავადაც გადაწყვიტა ასეთი კონკურსის ჩატარება, ყველაფერი სწორედ მაშინ დაიწყო, 2010 წლის მიწურულს.

მას შემდეგ უმრავმა კონკურსმა ჩავლო, თავიდან ყველაფერი ძალიან კარგად იყო, ვაუ აზრზე ხარ თი-ბი-სი iPad-ს ათამაშებს, iPod-საც და iPhone 4-საც. აუ რა მაგარია… დამილაიქე რა…

მაგრამ პირველ კონკურსს მეორე მოჰყვა, მეორეს მესამე და ა.შ.

შემდეგ ამ შეჯიბრებაში საქართველოს ბანკიც ჩაერთო დაახლოებით ამავე სახის კონკურსებით, შემდეგ კი ყველა კომპანია, თითქმის ყველა. ცეესკოც კი, რომელიც სხვათაშორის ფოტოკონკურსს ატარებს.

ძირითადად იკვეთება 5 კონკურსების სახეობა

  1. ფოტო
  2. ვიდეო
  3. მეგობრების მოწვევა
  4. ტრივია ანუ კითხვაზე პასუხის სწრაფი გაცემა
  5. და TBC Game

1. ფოტო კონკურსები

როგორც წესი ცდილობენ სხვადასხვა თემატიკა აირჩიონ, მაგრამ ბოლოს ყველაფერი საყვარელი ბავშვების ან დზერსკი გოგოების სურათებით მთავრდება ან კიდევ გუგლში ამ თემაზე მოძებნილი პირველი გვერდის სურათებით. ზოგიერთი ჭკვიანი კი სპეციალურად დაასქროლებს ხოლმე ქვემოთ და დაახლოები მე-10 მე-15 გვერდების სურათებს იღებს. რომ არა სხვა პატიოსან მონაწილეთა აღშფოთება, კონკურსის მომწყობები ამას ალბათ უყურადღებოდაც დატოვედნენ.

ხშირია “ნი პრიჩёმ” სურათები, ისე პროსტა.

მაგ: საქართველოს ბანკის უკანასკნელ ფოტო კონკურსში (Best of Georgia) იყო რამდენიმე კატეგორია Future of Georgia, Taste of Georgia, Strength of Georgia, Treasure of Georgia და Spirit of Georgia

Future of Georgia – ბავშვები, ბავშვები და კიდევ ერთხელ პატარა ჩასაყლაპი ბავშვები

Taste of Georgia – ხინკალი, მწვადი, ღვინო, სუფრა, პატარა ბავშვები თონის პურით ხელში და ერთი “ნი პრიჩёმ” სურათი

Strength of Georgia – ბუნებრივი ღირსშესანიშნაობები, რაგბისტები, ბავშვები, რამდენიმე ადამიანი.

Treasure of Georgia – თვითონ ნახეთ 🙂

Spirit of Georgia

2. ვიდეო კონკურსები      

ვიდეო კონკურსები ფოტო კონკურსებისგან განსხვავებით არც ისე დიდი პოპულარობით სარგებლობს თუმცა რამდენიმე ასეთიც იყო. “საქართველოს ბანკის” love.bog.ge ალბათ ყველასათვის ნაცნობია, ასევე ამავე ბანკის “ინტერნეტ-ნიჭიერი” და კიდევ ერთი ევროვიზიის One More Day რომელიც არც თუ ისე დიდი პოპულარობით სარგებლობს და მგონი სულ რამდენიმე ვიდეო არის ატვირთული.

3. მეგობრების მოწვევა

ასე პირდაპირ მეგობრების მოწვევას არავინ გთხოვს, მაგრამ ასეთებიც ყოფილა. ძირითად მეგობრების მოწვევა ხდება აპლიკაციების მეშვეობით რათა გახსნა “ბარათი” ან მოიმატო კვერცხების რაოდენობა. მაგრამ coupon.ge-ს ჰქონდა გათამაშება, რომელშიც მეგობრების მოსაწვევად მათ გვერდზე ელფოსტა და სახელი უნდა დაგეწერა, მოკლედ სპამერების სამოთხე შექმნეს.

4. ტრივია ანუ კითხვაზე სწორი პასუხის გაცემა, თანაც სწრაფად

თავიდან ასეთი კონკურსები მხოლოდ მრგვალი ლაიქების აღსანიშნავად იმართებოდა (1000, 5000 და ა.შ.), ახლა კი ყოველდღიურად იმართება 6 ან 9 საათზე, ზოგჯერ 5-ზე და 7-ზე. კონკურსების ეს ტიპი ყველაზე სამართლიანად მიმაჩნია, რადგანაც აქ არ მოსულა სპამერობა და მეგობრობა, მხოლოდ ცოდნა ან ჭეშმარიტი დაგუგლვა შველის საქმეს, მაგრამ არ გამოვრიცხავ, რომ წინასწარაც სცოდნია ვინმეს კითხვა და შესაბამისად პასუხიც.

5. TBC Game

ამ იდეით ბევრად უკეთესი თამაშის გაკეთება იყო შესაძლებელი, მაგრამ ბოლოს მაინც ჩაა&ვეს ყველაფერში და ყველა უკმაყოფილო დარჩა. ამ თამაშზე საკმაოდ ვრცელი პოსტი მაქვს დაწერილი, ასე რომ შეგიძლიათ ის წაიკითხოთ აქ.


წაიკითხე ეს ყველაფერი, იმედია წაიკითხე და ფიქრობ: “რა არის ამაში ცუდი?” ეს ხომ უბრალოდ PR-ია, რეკლამა, უბრალოდ რეკლამა, მაგრამ არც ეს პოსტი დაიწერებოდა, რომ არა სპამინგი რომელიც ამ კონკურსების დროს დათარეშობს, ხარობს. ალბათ არავინ არის ისეთი, ვისაც ერთხელ მაინც არ მოსვლია მეგობრის წერილი ასეთი შემცველობით:

დამილაიქე რა, ძალიან მჭირდება, წინასწარ მადლობაა….

ან

მიიღე რა ჩემი მოთხოვნა იმაში კვერცხებში.

ეს უკვე აუტანელი გახდა, რადგანაც ყოველი მეორე ნოთიფიქეიშენი ამდაგვარი მოთხოვნა იყო, ამ შემთხვევაში კვერცხების მიღებაზე, მაგრამ ეს მანამ სანამ არ დავბლოკე. :ბოროტისიცილი:


წესების დარღვევა

ამავდროულად ფეისბუქზე კონკურსის ჩამტარებელი ყველა ქართული კომპანია არღვევს ფეისბუქის ოფიციალურ წესებს გათამაშებებთან დაკავშირებით.
მაგალითად, აკრძალულია გათამაშების გამარჯვებულის სახელის გამოცხადება სტატუსში, შეტყობინებასა და სხვა, რასაც ყველა ქართული კომპანია აკეთებს.

წესების სრული ჩამონათვალი შეგიძლიათ იხილოთ აქ


ასე და ამგვარად გრძელდება დღესაც, წესებს კვლავაც არავინ არ იცავს კედელი, მეილი და ნოტიფიქეიშნები ისპამება.

მგონი არც ერთი სახეობა არ გამომრჩენია, თუ გამომრჩა შეგიძლიათ კომენტარებში დაასახელოთ ის.

ავთანდილის დახასიათება. კარგია?

სკოლაში დამავალეს ავთანდილის დახასიათება, დავწერე და ძალიან ცუდია?

ავთანდილი შოთა რუსთაველის პოემის, “ვეფხისტყაოსნის” ერთ-ერთი მთავარი პერსონაჟია, გაიდეალებული შვილი, მეომარი, მიჯნური და მეგობარი. ადამიანი რომლის პატივი აღმზრდელისადმი, რისხვა მტრისადმი, სიყვარული მიჯნურისადმი და ნდობა მეგობრისადმი უსაზღვროა, რომლის მკლავი ქვაზე მაგარია, რომლის სიტყვა და ფიცი გაუტეხელია. ყველაფერი ზემოთხსენებული არის ავთანდილი, არაბეთის სპასპეთი, თინათინის მიჯნური, როსტევან არაბთა მეფის აღზრდილი, ტარიელისა და ფრიდონის მეგობარი. ხშირად ადამიანს მეგობრების მიხედვით სჯიან, ეს მეთოდი ზოგჯერ ამართლებს და ზოგჯერ არა, მაგრამ ავთანდილის შემთხვევაში ეს ხერხი, ადამიანის შეფასებისა და დახასიათებისა ნადმვილად არ იქნება ურიგო, რადგანაც ავთანდილს მართლაც მისი შესაფერი მეგობრები ჰყავს: ფრიდონი და ტარიელი ან პირიქით, რადგანაც მან ჯერ ტარიელი გაიცნო.

ავთანდილის თვისებების ჩამოთვლა ძალიან მარტივია, ის არის მამაცი, ერთგული, უშიშარი, მოყვრისთვის სიცოცხლის გამწირავი და ამავდროულად სენტიმენტალური და ძალიან, ზოგჯერ ზედმეტად მგრძნობიარე ადამიანი, რომელსაც არ სრცხვენია (უტყდება) თავისი გრძნობების გამოსახატავად ტირილი, დაბნედა და ა.შ. ის არის ძალიან პირდაპირი, მის პირდაპირ, მართალ სიტყვას ვერ შეაჩერებს ვერც შიში და ვერც რისი, რა თქმა უნდა უფროსებთან ის თავის პირდაპირ, თავისუფალ სიტყვას უფრო კორექტულად ამბობს, უფრო შეპარვით, მაგრამ ისე რომ აზრი და მიზანი სიტყვებისა იგივე რჩება.

ავთანდილს აქვს უზარმაზარი, სპილოსხელა ნებისყოფა, მას შეუძლია გაატაროს 3 წელი მიჯნურის უნახავად, შემდეგ ერთსაათიანი ფორმალური შეხვედრა გამართოს მასთან, პროტოკოლის წესების დაცვით და კიდევ ერთი წლით დაემშვიდობოს.

როგორც უკვე ვახსენე ავთანდილი არის იდეალების კრებული, კარაბადინი, რომელშიც თავმოყრილია ყველაფერი კარგი და არაფერი ცუდი.

ჰა? ძალიან ცუდია?

როგორ დავიძინო ადრე? >..<

ბოლო დროს დილის პრობლემამ ძალიან შემაწუხა, მას შემდეგ რაც დილით ადრე ადგომა მიჭირს და ყოველ ადგომას მთელ ტანში ტკივილი მოყვება, ყოველდღე ვფიქრობ იმაზე, რომ საღამოს დასაძინებლად ადრე წავალ, რომ კარგად გამოვიძინებ და რომ დილით მშვენიერი ხასიათზე ავდგები.

მაგრამ ეს ჩემი “რეზოლუცია” ყოველთვის შეუსრულებელი რჩება, სხვადსხვა მიზეზების გამო.

1. ორშაბათი

ორშაბათი საკმაოდ გადატვირთული დღეა, საშინელი ცხრილი, შემდეგ კიდევ ქართული, უამრავი სამეცადინო, რაც იწვევს იმას, რომ დავალების კეთება დაახლოებით 8-9 საათზე მთავრდება, შესაბამისად ადრე დაძინება აღარ გამოდის, რადგანაც მინდა შევიდე ფეისბუქზე, ბლოგზე, ფორუმზე ან უბრალოდ დავისვენო, არაფერი არ ვაკეთო და ვიუსაქმურო. + საღამოს “ნიჭიერია” და მისი ყურებაც მინდა, ასე რომ ღამის 12-მდე დაძინება არ გამოდის.

2. სამშაბათი

სამშაბათი სკოლისა და გაკვეთილების მხრივ მსუბუქი დღეა, მაგრამ სახლში ინგლისური, შესაბამისად ისევ დაახლოებით 8 საათამდე ან 9-ის ნახევრამდე მეცადინეობა, შემდეგ ისევ თავისუფალი დროის ნაკლებობა. სამშაბათს “ნანუკას შოუ” გადის და ჩემ თავის გადამკიდე შევყვები ხოლმე ყურებას 😀 ვამბობ, რომ 5 წუთში წავალ დავიძინებ, 10 წუთში ავდგები კომპიუტერიდან მაგრამ მაინც, სანამ ძალიან არ შემოღამდება და არ გამახსენდება, რომ დილით 8-ის ნახევარზე ვარ ასადგომი, დასაძინებლად არ მივდივარ.

3. ოთხშაბათი

ოთხშაბათი სკოლის მხრივ დატვრითული, მაგრამ ყველაფერი დანარჩენის მხრივ მსუბუქი დღეა, არ მაქ არ ინგლისური, არც რაიმე დამატებითი, არც რაიმე გადაცემა გადის საღამოს, რომლის ყურებასაც შევყვები, მაგრამ მაინც არ ვიძინებ ადრე. სავარაუდოდ ოთხშაბათ საღამოს კომპიუტერთან ვატარებ ან თუ ამაყენებენ iPod-თან და ისევ ვითხრი თვალებს.

4. ხუთშაბათი

ხუთშაბათს 3 ქართული მაქვს+დამატებითი, ეს იმას ნიშნავს, რომ “ვეფხისტყაოსნის” მინიმუმ 3 თავი მაქვს მოცემული, საღამოს გვიან მოვდივარ, სიზარმაცის გადამკიდე ნელა ვმეცადინეობ, დრო იპარება, ისევ 8 საათია, ისევ თავისუფალი დროის ნაკლებობა, საღამოს “პროფილი”, მაიას გადაცემებს კარგად უნდა გავეცნო, მალე ალბათ შევხვდები და რამეზე ხომ უნდა ველაპარაკო.

5. პარასკევი

პარასკევს სკოლაში მათემატიკა (დამატებითი), სალხში ინგლისური, მაგრამ შაბათს ადრე ხომ არ ვარ ასადგომი, ამიტომაც პარასკევი არ ითვლება.

6. შაბათი

არც შაბათი ითვლება, კვირას დილით არსად არ ვარ წასასვლელი.

7. კვირა

კვირაც საღამოს გერმანული, შემდეგ ამავე გერმანული მეცადინეობა, კომედი შოუს ყურებისა და კომპიუტერთან კიდევ “5” წუთის გატარების სურვილი. ეს მთავრდება ისევ და ისევ ღამის დაახლოებით 12 საათზე დაძინებით.და ასე გრძელდება დღიდან დღემდე და კვირიდან კვირამდე. საბედნიეროდ მხოლოდ ეს წელია რაც ასე ვარ 😀
ახლა ალბათ ფირობთ აქ რომ ზიხარ და პოსტს წერ არ სჯობს წახვიდე და დაიძინოო, მაგრამ საქმე იმაშია, რომ საღამოს, ძილის წინ, არ ვარ ისე დაღლილი როგორც დილით ადგომისას, ნეტა ვიყო, თან ახლა ფეხბურთია, მაგრამ გადაწყვეტილია დავწერ და წავალ დავიძინებ.
ალბათ უკვე არა ერთხელ მითქვამს ეს, მაგრამ დღეიდან უნდა შევეცადო კომპიუტერთან რაც შეიძლება ნაკლები დრო გავატარო, რადგანაც თვალები მაქ თუ ვერნილაკის H რომელიღაც ფერი, წითელი არ ყოფილა რეკლამაში.

TBC Game. $10,000 გათამაშდა, მაგრამ როგორ?

fun art.

 

ამ თამაშმა, TBC Game-მა თავიდანვე მიიქცია ჩემი ყურადღება. თამაშის ფორმატი არის საინტერესო, გასართობი და პრიზის გარეშეც სიამოვნებით ვითამაშებდი, აი ისე უბრალოდ მხოლოდ გართობის მიზნით, მაგრამ თქვენ წარმოიდგინეთ TBC-მ საკმაოდ სოლიდური პრიზიც დააწესა, 10,000 ამერიკული დოლარი (თუ დოლьარი?)

იდეა კარგი, თავსატეხებიც, ხალხიც ენთუზიაზმით შეპყრობილი, მთელი ქალაქი თამაშშია… აქეთ იქით დარბიან რუკებით, ტელეფონებით და რაღაც ქაღალდებით ხელში… მშვენიერია…

მაგრამ თამაშში მონაწილეობა ვერ მივიღე, სამწუხაროდ სამუშაო დღეებში მიმდიონარეობდა თამაში და მასში მონაწილეობის მიღება მხოლოდ მოცლილებს თუ შეეძლოთ ანუ იმათ ვისაც საქმე არ ჰქონდათ და არა “უსაქმურებს”.

თუმცა ბლოგერებთან ერთად დავიწყე თამაში, რომელიც ჩვენ მაშინვე დავამთავრეთ, დროის უქუნლობის გამო, მაგრამ მე ორ მინიშნებაზე ვირბინე, ვიპოვე კიდევ ისინი.

მაგრამ იყო ხალხი რომელიც ბოლომდე თამაშობდა, მთელ დღეს მინიშნებების ძებნასა და მათ გაშიფრვაში ატარებდა შემდეგ კი წვალებით მოპოვებული კოდი აპლიკაციაში შეჰყავდათ და ელოდებოდნენ შემდეგ მინიშნებებს.

მაგრამ რის საქართველო იქნებოდა თუ კი ბოლოში რაღარ გაუგებრობა/არეულობა არ მომხდარიყო.

გაუგებრობა მეორე ტურში დაიწყო, როდესაც ორ ადგილას მინიშნება დაზიანებული/მოპარული იყო, თუმცა თი-ბი-სი ამას მარტივად გაუმკლავდა და მინიშნებები ფეისბუქზე დადო.

სხვათაშორის არაერთხელ ვიფიქრე იმაზე, რომ ბოლოს, სულ ბოლოს არ მომხდარიყო დაპირისპირება ფინალისტებს შორის, მაგრამ ეს არ მოხდა.

ფინალისტებიც კი არ იყვნენ, იყო მხოლოდ ფინალისტი.

მაგრამ რატომ?

იმიტომ, რომ ყველა პატიოსანი მოთამაშე სახლში, ტელევიზორის წინ იჯდა და P.S.-ის ყოველ სიტყვაში დაფარულ მინიშნებას ეძებდა, მაგრამ ამაოდ.

მოგეხსენებათ გუშინ ბორის პაიჭაძის სახელობის ეროვნულ სტადიონზე გაიმართა საფეხბურთო მატჩი საქართველო – ხორვატია რომელიც ჩემდა და ალბათ ყველას გასაკვირად საქართველოს მოგებით დასრულდა.

ხოდა P.S.-ის სტადიონზე ერთ-ერთი ჩართვის დროს მოედანზე გამოჩნდა ვიღაც ტიპი, რომელსაც ულოცავდნენ და ერთი ამბავი იყო, უკან დიდჩეკიანი ვიღაცა იდგა, მას კი ხელში რაღაც პატარა “შკატულკა” ეჭირა.

სად დაიწვა TBC?

მეორე ტურისავე რუკაზე ეწერა, რომ მონაწილეებს ყურადღებით ეყურებინათ 26 მარტის P.S. რუსთავი 2-ზე, შემდეგ თქვა, რომ იქ საბოლოო მინიშნება იქნებოდა, შესაბამისად ყველა ნახევარ-ფინალისტი სახლში იჯდა, ტელევიზორს უყურებდა და მინიშნებას ელოდა და უეცრად ჩვენ მოგებულს გვაჩვენებენ, რომელიც გაოგნებულია, შოკშია, ვერ ლაპარაკობს და ოდნავ აღელვებულია (ეს თვითონ თქვა). მან ჯერ არ იცის რაში დახარჯავს ფულს, მაგრამ თამაში ნათელი მაგალითია იმისა, რომ ფული მიწაში არ უნდა ჩაიმარხოს.

ლინკი მოცემულ დროზე.

ყველა ბედნიერია, სტადიონი ყვირის, შემდეგ ისევ სტუდიაში დავბრუნდით და გვამცნეს, რომ თამაში უკვე დასრულებული იყო.

იმ წუთსვე TBC Game-ის ფეისბუქის გვერდზე გაჩნდა გინების, ლანძღვის და უკმაყოფილების გამომხატველი კომენტარები და პოსტები. TBC-ს აფერისტს უწოდებენ, ანაბრებისა და დეპოზიტების დახურვით იმუქრებიან, unlike-თ და დარეფორთებით.

უკვე შეიქმნა კიდევაც სპეციალური გვერდი, რომელსაც Anti-TBC Game ჰქვია. გვერდის ადმინისტრატორები, როგორც თავად ამბობენ უკვე დაუკავშირდნენ პრესას და მათგან პასუხს ელიან.

მე თამაშში აქტიურად არ ვიყავი ჩაბმული, მაგრამ ის რაც TBC-მ გააკეთა სისულელეა… ისეთი ფინალი მაინც მოეფიქრებინათ, რომ ხალხს ეჭვები არ გასჩენოდა.

თამაშის დასრულების მიახლოებითი დროის გამოთვლა შესაძლებელია, მაგრამ წამი წამში? ზუსტად იმ ჩართვის დროს? ზუსტად იქ სადაც ჟურნალისტები იდგნენ?

დასკვნა

ყველაფერი სამართლიანად რომც ყოფილიყო, მაინც დაიწყებდნენ იმის ძახილს, რომ თამაში ჩაწყობილი იყო, არ დაგავიწყდეთ რომელ ქვეყანაში ვცხოვრობთ.

TBC-ს ამ თამაშით რეკლამის გაკეთება სურდა, მაგრამ სინამდვილეში კი ანტი-რეკლამა მიიღო, რომელიც მას 10,000 ამერიკული დოლარი დაუჯდა, ამ ფულად ისევ ჯობდა სარეკლამო დრო შეეძინა რომელიმე რეიტინგულ არხზე, რამე დაესპონსორებინა ან ისევ რამე კონკურსი მოეწყო, რომელიც სურათებს ან რაიმე მსგავს გაითვალისწინებდა.

 

%d bloggers like this: