3 დღე სამხედრო ბაზაზე

”ალიანტე” არის 15-დან 19 წლამდე ასაკის ახალგაზრდებისგან შემდგარი 2-წევრიანი გუნდების კონკურსი. მისი მიზანია სტუდენტების ცნობიერების ამაღლება უპირველეს ყოვლისა უსაფრთხოების საკითხებისა და ჩრდილო-ატლანტიკური ალიანსის შესახებ, ასევე ისტორიაში, გეოგრაფიაში, პოლიტიკაში. ამ სფეროებში უფრო ღრმა ცოდნა საშუალებას მისცემს ახალგაზრდებს, უკეთესად გაერკვნენ აქტუალურ საკითხებში და უფრო ადვილად აღიქვან კავშირები მოვლენებს შორის. მაგრამ ”ალიანტეს” უნიკალური კონცეფცია საშუალებას აძლევთ მათ, გამოსცადონ საკუთარი ფიზიკური ძალები და გამძლეობა მძიმე პირობებში, შეხვდნენ მსგავსი ინეტერესების მქონე თანატოლებს სხვა ქვეყნებიდან და დატკბნენ დაუვიწყარი მოგზაურობით.

წელს პირველად ვცადე ბედი ამ კონკურსში და პირველივე ცდაზე მივაღწიე ეროვნულ ფინალამდე, რომელიც საჩხერეში, სამთო მომზადების სკოლაში უნდა გამართულიყო და გაიმართა კიდეც.

გასაოცარი ფიზიკური შესაძლებლობებით არასოდეს არ გამოვირჩეოდი, მაგრამ სამთო მომზადების სკოლაში გატარებული სამი დღის შემდეგ აღარ მეშინია სიმაღლის, ტალახის, აღმართების, დაღმართების, კლდეების, ნაკაწრებისა და მავთულხლართის ქვეშ ხოხვის.

წასვლა ძალიან არ მინდოდა და გზაში, ტელეფონების წართმევამდე დაახლოებით 20 წუთით ადრე დავპოსტე შემდეგი რამ 😀

მაგრამ ჩამოსული უკვე მზად ვიყავი უკან დავბრუნებულიყავი

დღე 1

გასვლა დილის 9 საათისთვის იყო დაგეგმილი. დილით ყველაფერი ჩალაგებული მქონდა, პირადობის ასლი გადაღებული და მშობლის ნებართვა დაწერილი. 8:45 წუთზე უკვე რესპუბლიკის მოედანზე ვიყავი და სულ ბოლო მომენტში აღმოვაჩინე, რომ პირადობის ასლიცა და მშობლის ნებართვაც სახლში მქონდა დარჩენილი. მომიწია უკან სახლში დაბრუნება.

ყველაფერი მოვასწარი და 9 საათისთვის უკვე ავტობუსში ვიჯექი.

წარმოდგენა არ მქონდა სად მივდიოდი და რა უნდა მეკეთებინა ბაზაზე.

გზა – გრძელი

მძღოლი – არანორმალური. მოსახვევებში ბოთლი უვარდებოდა და ასაღებად იხრებოდა ხოლმე

განწყობა – ცუდი

დრო – გაწელილი

განწყობა უფრო მეტად მაშინ გაფუჭდა, როდესაც ტრასიდან გადავუხვიეთ და გზის გარშემო იყო ერთი რამ – ტყე.

მძღოლს ბოთლი კიდევ რამდენიმეჯერ დაუვარდა და ჩვენც რამდენიმეჯერ მოვიკიხეთ ის, ვინც მას პრავა მისცა.

ერთხელ არეული გზის შემდეგ როგორც იქნა მივადექით სამხედრო ნაწილის შესასვლელს.

ჩაკეტილ სივრცეში ყოფნისას მივხვდი, თუ რამდენად სწრაფად ვრცელდება ჭორები.

იქვე შესასვლელში დაიწყეს საუბარი იმის შესახებ, რომ ტელეფონებს გვართმევდნენ. მართლაც ასე იყო.

გუნდის ნომრის მიხედვით გვიძახებდნენ, გვატოვებინებდნენ ნებისმიერ ტექნიკას (ტელეფონი, კამერა და ა.შ.) და გვიშვებდნენ სამხედრო ნაწილის ტერიტორიაზე.

პირველ დღეს განსაკუთრებული არაფერი მომხდარა, ჩასვლისას ეგრევე გვასადილეს და გვაწერინეს ტესტი, რომლისთვისაც ორი საათი გამოგვიყეს და რომელიც 20 წუთში დავწერეთ და რომელშიც ყველაზე მაღალი ქულა მივიღეთ :yes:

აგვიხსნეს წესები და დღინ განრიგი

06:00 – გაღვიძება

07:00 – 08:00 – საუზმე

13:00 – 14:00 – სადილი

18:00-17:00 – ვახშამი

10:00 – ძილი (შუქის ჩაქრობა და ოთახებში ჩუმად ყოფნა)

შუალედებში გვქონდა ვარჯიში ან დავალებები.

საღამოს 10 საათის მერე სასტუმროდან გასვლა იკრძალებოდა, რადგანაც ტერიტორიაზე პატრულირებას ახორციელებდა პატრული, რომელიც პაროლის არცოდნის შემთხვევაში კარგს არაფერს გიშვებოდა.

დღე 2

დილის 6 საათზე “არხოტოთი” გაგვაღვიძეს და სავარჯიშოდ წაგვიყვანეს, აღმართშიც გვარდენინეს, თანაც რივოკით. შემდეგ ინსტრუქტორმა დაიყვირა: ბომბი ჩამოვარდება აქ და იმ ადგილზე მიუთითა სადაც ვიდექით, თვითონ კი გაიქცა. ჩვენც გავიქეცით, მიუხედავად იმისა, რომ არც დავიჯერე ბომბის ჩამოვარდნის ამბავი, მაგრამ თავიდან ყველა გაიქცა ანუ თავიდან ყველამ დაიჯერა, მათ შორის მეც.

სირბილისას ინსტრუქტორი ყვიროდა – მოტივაცია!

პასუხი არის ძლიერი

მოტივაცია არის ძლიერი!

ქანცგაწყვეტილებს ხელები დაგვაბანინეს და სასადილოში შეგვიყვანეს.

არასოდეს სცადოთ ჭამა დამღლელი ვარჯიშის შემდეგ, მაინც ვერ შეჭამთ

საუზმის შემდეგ დასასვენებლად დაახლოებით 1 საათი მოგვცეს.

ვარჯიშის შემდეგ დაღლილებს ყველას გვინდოდა სასადილოში დიდი ხნით დაჯდომა, ნელა ჭამა, “ჩაის სმით კაიფი” მაგრამ ერთ-ერთმა როგორც მახსოვს სერჟანტმა შემდეგი რამ მოგვახსენა

ჩაისა და ყავის სმით კი არ უნდა იკაიფოთ, სწრაფად უნდა ჭამოთ და გამოხვიდეთ! არ არის ამის დრო, რაც შეიძლება დიდ ხანს უნდა ივარჯიშოთ, რომ ქვეყანას გამოადგეთ საჭირო როცა იქნება. აი ჩვენი ბიჭები ადრე საშინელ პირობებში ვიყავით, წვერს გუბეში ვიპარსავდით, ცალ ფეხზე ჩუსტი გვეცვა, ცალზე გახეული ბოტასი და ისე ვვარჯიშობდით იმიტომ, რომ რაღაცაში გვინდა გამოვადგეთ ამ ქვეყანას.

სერჯანტის შენიშვნა საკმაოდ სწორი იყო, რადგანაც რამდენიმე ადამიანი მართლსაც გასაოცრად დიდი დროის განმავლობაში მიირთმევდა საკვებს, წესდების თანახმად კი სასადილოში ერთად შევდიოდით და ერთად გამოვდიოდით.

1 საათის შემდეგ 1 კამაზით და ორი ლენდ-კრუზერით ხელოვნურ “ტყეში” წაგვიყვანეს, სადაც 16 მეტრიდან უნდა დავშვებულიყავით, ავსტრალიურ კედელსა და კლდეზე ავსულიყავით.

კლდეზე ვერ ავძვერი, ავტრალიურ კედელზე საშუალოდ, მაგრამ 16 მეტრიდან დაშვება ყველაზე საინტერესო აღმოჩნდა.

ყველაზე ძნელი იყო გადმობიჯება და შემდეგ ხელ-ფეხის გაშვება და დაკიდება, დანარჩენი რაღაც თავისით მოხდა, მე უბრალოდ კვანძს ვუჭერდი ოდნავ. დასვებისას სურათებს გვიღებდნენ და ძალიან მაინტერესებს როგორი სახე მქონდა >.>

სადილამდე იქ ვიყავით, სადილის შემდეგ კი სასროლ პოლიგონზე წაგვიყვანეს.

გზაში საშინლად გაწვიმდა და ნახევარი საათი ველოდებოდით მოსაცდელი კარვის გაშლას.

იმის გათვალისწინებით, რომ ჩემი გუნდი 21-ე იყო მე 42-ეს უნდა მესროლა.

ვისროდით M4-დან, დაწოლილ მდგომარეობაში. გასროლის ხმა უფრო მაღალი აღმოჩნდა ვიდრე მეგონა, მაგრამ როდესაც შენ თვითონ ახორციელებ გასროლას, არ გესმის შენი იარაღის ხმა, მხოლოდ სხვისი.

3 საკონტროლო გასროლიდან ორი მიზანში მოვახვედრე.

როდესაც ყველა მორჩა სროლას უკან მანქანებში შეგვალაგეს და ნაწილში დაგვაბრუნეს.

საღამოს სრული უსაქმურობა სუფევდა.

ღამე 10 საათზე ოთახებში შეგვიყვანეს, მაგრამ არავის ეძინებოდა.

დღე 3

მესამე დღე ალბათ ყველაზე მნიშვნელოვანი და საპასუხისმგებლო იყო. დილით კვლავაც გვავარჯიშეს, საუზმის შემდეგ კი წინააღდმეგობებიტ სავსე 700 მეტრიანი კროსი გველოდა.

სტარტი მდინარის ხეობაში იყო.

უნდა გევლო მდინარეში, გაძვრალიყავი მდინარეზე გადადებული მავთულხლართის ქვეშ, ასულიყავი ჩანჩქერზე გადმოკიდებული კიბით, ასულიყავი აღმართზე კანატის დახმარებით, გაგევლო მორზე, ასულიყავი ფიცრებზე, საკაცით წაგეგო 25 კილოგრამი ქვიშა და მოგეტანა უკან, შემოგერბინა ტბის გარშემო და გაქცეულიყავი უკან ბაზაზე.

ამ წინააღმდეგობების გავლისასაც გვიღებდნენ სურათებს და იმედია მალე ვიხილავ >.>

დისტანცია, როგორც გვითხრეს საშუალო დროში დავფარეთ.

ბაზაზე თავიდან ბოლომდე სველი და ტალახიანი დავბრუნდი.

საღამოს იმავე კამაზით კინოში წაგვიყვანეს საჩხერეში, “აგვისტოს 5 დღეზე”.

კინოთეატრთან ვიხილეთ ორი საჩხერელი კაი ბიჭი

კინოში ბილეთი, საღამოს სეანსზე 4 ლარი ღირს, პოპ-კორნი 1 ლარი, ხოლო სასმელი 1,5 ლარი. რატომაა თბილისში ყველაფერი 3-ჯერ ძვირი? O.o

გზაში (კინოში და კინოდან) ვმღეროდით “ჩვენ ვართ ქართული არმია…

ძლივს ამ სიმღერის ტექსტი თავიდან ბოლომდე გავიგე. მისწორებს ეს სიმღერა.

ბოლოს ღამეს თითქმის არ გვიძინია, ზოგადად ძალიან ცოტა გვეძინა ხოლმე, მაგრამ დილის 6 საათზე გაღვიძებას საკმაოდ იოლად ვახერხებდი, ალბათ 20 ან მეტი ბუქნის შიშით.

და ბოლოს

მიუხედავად იმისა, რომ ვერ გავიმარჯვე საჩხერის სამთო მომზადების სკოლაში გატარებული სამი დღე ალბათ ერთ-ერთი საუკეთესო სამი დღეა ჩემ ცხოვრებაში. ამ სამი დღის განმავლობაში გავაკეთე ძალიან ბევრი ისეთი რამ, რასაც ალბათ არასდროს არ გავაკეთებდი ჩემი სურვილით.

ამ სამი დღის განმავლობაში მივხვდი, რომ ადამიანს მართლაც ყველაფრის გაკეთება შეუძლია და რომ მეც შემიძლია თუ მოვინდომე.

გავიცანი 4-5 ჰარი პოტერის მოყვარული ბიჭი და 1 კიტკატის მოყვარული გოგო ❤ ასევე ადამიანი რომელიც ჩემზე მეტს ლაპარაკობს (მისი გაცნობის შემდეგ წარმოდგენა შემეცვალა ბევრ ლაპარაკზე), ადამიანი რომელიც მთელი ბაზის ლეგენდად და ისტორიად იქცა. სამწუხაროდ მან ვერ გაიმარჯვა, მაგრამ ეროვნულ ფინალში მოხვედრაც უკვე გამარჯვებაა.

გვაღირსეთ ბატონო

სამი დღის წინ გამოცდების ეროვნული ცენტრი შეგვპირდა ოლიმპიადის პასუხებს და 7 თებერვალი დაასახელა გამოქვეყნების თარიღად, მაგრა ჩემი ფეხები!

ღამის 12 საათზე შევედი ნაეკზე პირველად. არაფერი დამხვდა. დღეს დილით – არაფერი.

მთელი დღე შევდიოდი და არაფერი მხვდებოდა.

დაახლოებით ხუთჯერ დავრეკე იმ ცენტრში და თავიდან მითხრეს რომ დღის განმავლობაში დაიდებაო მერე 7 საათამდე დაიდებაო.

რა თქმა უნდა მოიშორეს, თავად ხომ 6-მდე მუშაობენ.

გვაღირსეთ ბატონო ეს პასუხები დავიღალე მთელი დღე თქვენ საიტზე შესვლით.

მოგი$&%ნთ პუნქტუალურობა…

ეროვნული ოლიმპიადის პასუხები

გამოცდების ეროვნულმა ცენტრა თავის გვედზე გამოაქვეყნა შემდეგი რამ:

გაცნობებთ, რომ ეროვნული სასწავლო ოლიმპიადის შედეგები გამოქვეყნდება  ორშაბათს, 7 თებერვალს,  ასევე იხილავთ ტესტებს და სწორ პასუხებს.

უკვე მეშინია… სჯობდა არ დაედოთ ესეც :/

ოლიმპიადის შედეგები გადაწიეს. ისევ :/

როგორც ამ პოსტიდან შეგეძლოთ გაგეგოთ ეროვნული სასწავლო ოლიმპიადის პასუხები თვის ბოლოს ან თებერვლის დასაწყისში უნდა ყოფილიყო, მაგრამ დღეს დავრეკე გამოცდების ეროვნულ ცენრში და მითხრეს, რომ პასუხები 10 დღეში დაიდებოდა.

ეს არის სრული უნამუსობა მათი მხსრიდან. :დ – ნერვებდაწყვეტილი მოსწავლის ფიქრები. :დ

ჩემს გადასვლაში არც ვარ დარწყმუნებული ასე რომ ველოდები და რამე, მაგრამ დამაწყდა ნერვები ყოველდღე მათ საიტზე შესვლით… :/

 

 

ოლიმპიადის შედეგების თარიღი გადაწიეს :/

როგორც ერთ-ერთ წინა პოსტში შეგეძლოთ წაგეკითხათ, ეროვნული სასწავლო ოლიმპიადის მეორე ტურის შედეგები დაწერიდან 2 კვირის შემდეგ უნდა გამხდარიყო ცნობილი[მეგობარმა დარეკა naec-ში]. ორშაბათს (ანუ გუშინწინ) მეც დავრეკე გამოცდების ეროვნულ ცენტრში და მითხრეს, რომ 2-3 კვირაში იქნება შედეგები, მანამდე არაო.

გუშინ კი მეგობარმა მითხრა, რომ მას უთრეს, რომ შედეგები 1 თვეში იქნებოდა.

 

აზრი: ის მაინც თქვან დაზუსტებით, როდის იქნება პასუხები, რათა მათ გვერდზე არ შეხვიდე დღეში ერთხელ მაინც და “გულისფანცქალით” არ ელოდო მის ბოლომდე ჩატვირთვას.

 

:/

ეროვნული სასწავლო ოლიმპიადა 2011[პასუხების თარიღი]

ნუ აღელდებით პასუხები ჯერ არ არის.

უბრალოდ მეგობარმა დღეს გამოცდების ეროვნულ ცენტრში დარეკა და უთხრეს რომ პასუხები 2 კვირაში დაიდება მათსავე საიტზე.

ქართულის ოლიმპიადაზე ^^)

დღეს იყო ბოლო ოლიმპიადა [ჩემთვის], ქართულის.

ისევ სალომესთან ერთად წავედი და ისევ ადრე ვიყავი 161-ე სკოლასთან. ჩვენ გარდა არავინ იყო, ამიტომაც შიგნით შევედით, შემდეგ დაიწყო კდიევ ხალხმა შემოსვლა. 9 საათზე კი მანდა[ტურებმა] გადით გარეთო, რას შემოდიოდით. რას გვიშვებდნენ ადრე თუ მაინც ისევ გარეთ უნდა გავეყარეთ? :/ გავედით გარეთ და ისევ შემოვედით. ვიპოვე აუდიოტრია, მაგრამ ჩემი შენობის ერთ ბოლოში იყო[სადაც მე-9 და მე-10 კლასელები წერდნენ] ხოლო სალომესი[სადაც მე-11 და მე12-ები წერდნენ] შენობის მეორე ბოლოში, ამიტომაც დავდიოდი აქეთ იქით. სამჯერ შემხვდა ერთი და იგივე მანდა[ტური] და მკითხა აუდიტორის თუ მქონდა ნაპოვნი, კი-მეთქი და მკითხა რას დაბოდიალობო?! O.o აბა 10 საათამდე კლასში ხომ არ დავჯდებოდი.

დამკვირვებელი შემხვდა “გადასარევი”. ეგრევე მითხრა ტელეფონები მაგიდაზე დამიწყეთო, მეთქი კიდე 1 საათია დარჩენილი და კაია.

10-ის ნახევარზე შეგვყარა ოთახში, დაგვრიგა რვეულები, დაგვიკრა შტრიხკოდები და წაგვიკითხა წესები. ამასობაში ნახევარი საათის გავიდა.

2 საკითხისგან შედგებოდა ოლიმპიადა:

1. იყო მოცემული ორი მოკლე ტექსტი[ს ნაწყვეტი] და ერთ-ერთის ანალიზი უნდა დაგეწერა.

2. “მწერალი და სინამდვილე”

იყო ილიას სიტყვები რომ მწერალმა არ უნდა დაივიწყოს ხალხი, ანუ რეალობა და ვალერიან გაფრინდაშვილის სიტყვები რომ პოეზია სულ სხვა ქვაბში იხარშება.

არც ერთს არ დავეთანხმა, შუალედი დავიჭირე. მეთქი მუზა, შთაგონება მოდის რეალობიდან და მწერალი კიდევ ამატებს მხატვრულობას და ა.შ.

მაგალითებიც მოვიყვანე მათ შორის ლოსთი და ჰარი პოტერი და სხვები.

რავი მგონი კარგად დავწერე, იმის და გამო რომ წვრილად ვწერ 1 გვერდზე ოდნავ ნაკლები გამომივიდა ორივე, მაგრამ მე ხომ წვრილად ვწერ ^^)

პასუხები მალე იყოს რა >_>

 

ისტორიის ოლიმპიადა :D

მეგონა რომ საჭირო დროს მივიდოდი, მაგრამ ისევ ადრე მომივიდა და მომიწია იქ 40 წუთის[და არა ერთი საათის] განმავლობაში ყურყუტი.

როგორც იქნა დაგვირიგეს “რვეულები”, მაგრამ წერა არ დაგვაწყებინეს. ჯერ ადრეაო.

მერე ის ქალი “კურიოზებს” ყვებოდა, შემდეგ თქვა გუშინ მათემატიკაში ბავშვებს 4 საათი არ ეყოთო და კიდევ ერთი “კურიოზი” მოყვა. არ უსმენდი, მაგრამ თვითონ კი იცინოდა. კიდე ვიღაც გოგოს გამოელაპარაკა[პირველ მერხზე რომელიც იჯდა იმას].

დაიწყეთო წერა და რომ გადავშალე გამეცინა, გამეცინა არა იმიტომ რომ მარტივი იყო, არა, სულ სხვა მიზეზის გამო. მივხვდი რომ ტყუილად ვიყავი მოსული. 😀

ქრონოლოგია მგონი სულ არასწორი მაქვს, მწერლები და ეგენიც. და დროშების შემსწავლელად “სფლაგისტიკა” დავწერე :/ არა “ვექსილოლოგია” ყოფილა. :რამგამომაშტერა:

ტესტებში ძირითად სწორი მაქ, მაგრამ გადასვლის იმედი არ მაქ.

მაინც ისე პროსტა წავედი ისტორიაზე.

ინგლისურზე მანერვიულებს :/

 

დღეს ინგლისურის ოლიმპიადაზე :/

როგორც წესი ოლიმპიადებზე მარტო დავდივარ ხოლმე, მაგრამ გუშინ სალომემ მითხრა ერთად წავიდეთო და დავთანხმდი, ისედაც ვიცოდი რომ ბევრი ჩემი სკოლელი იქნებოდა, კიდე ბანაკელები და ა.შ. ესეც აღმოჩნდა ძალიან ბევრი ნაცნობი ვნახე.

მიუხედავად იმისა რომ 9 საათზე დაგვიბარეს, წერა მხოლოდ 10 საათზე დაიწყო. ერთი საათის განმავლობაში[უფრო მეტიც, რადგანაც უმრავლესობა 9 საათზე ადრეც მოვიდა] მოგვიწია იქ სიცივეში ყურყუტი.

როგორც იქნა დაგვირიგეს “რვეულები”, შევავსეთ პირადი ინფორმაცია, მიგვიკრეს შტრიხკოდები და დაიწყო.

პირველივე წინადადებაზე გავჭედე. გამოტოვებული იყო ადგილები და ოთხი სავარაუდო ვარიანტიდან ერთი უნდა ამოგერჩია.

მოკლედ თითქმის ბოლო წუთამდე ვიჯექი და წამოვედი. ჩემი აუდიტორია ნახევრად ცარიელი იყო, ამიტომაც გამოგვატანეს ცარიელი ტესტები.

იქ ვიდექი და მერე კლასელთან და ყოფილ კლასელთან ერთად ნიკალაში წავედით და ვიჯექით 2 საათი.

სახლში როგორც კი მოვედი ინგლისურის მასწავლებელს დავურეკე. როგორც აღმოჩნდა 2 შეცდომა უეჭველი მაქ, შეიძლება სამიც.

მესამე ტურში მხოლოდ 100 საუკეთესო მოსწავლე გადავა, იმედია იმ ასეულში მეც მოვხვდები და იმედია უშეცდომოდ არავის დაუწერია.

იმ იმედით რომ გადავალ, მივდივარ “ტრფობა წამებულის” წასაკითხად. ყელშია უკვე. ვიკიპედიაზეც კი ვერ ვნახე მაგის მოკლე შინაარსი :/

მოკლედ საუკეთესო განწყობა არ მაქვს, გამოცდების ეროვნულ ცენტრში თქვეს, რომ არ იციან როდის იქნება პასუხები.

Off

ეროვნული სასწავლო ოლიმპიადა 2011 იწყება, უსაქმურობა საბოლოოდ მთავრდება

ხვალ საბოლოოდ მთავრდება ჩემი უსაქმურობა, იმიტომ რომ სამი დღე ოლიმპიადებზე უნდა ვიარო[სამივე 9 საათზე მაქვს] და მერე სკოლა იწყება უკვე.

იმედია 17-ში არავინ მოვა სკოლაში ან წინასწართან მოვრიგდებით, რომ არ წავიდეთ, იმიტომ რომ 19 დასვენებაა და რაღა აზრი აქვს? :/

%d bloggers like this: