ყოველი წელი ქვის ხანიდან

ისტორიას მგონი პირველი კლასიდან ასწავლიან ყველა სკოლაში. პროგრამა ყოველთვის უძველესი დროიდან მე-20 საუკუნემდე არის ხოლმე, მაგრამ ვერასდროს ვერ ვეტევით დროში და მე-18-20 საუკუნეები რამდენი წელია უსწავლელი რჩება.

არადა საერთოდ არ მაინტერესებს ქვის ხანა, ქართველი ხალხის წარმომავლობა და ქართული ენის ჩამოყალიბების პროცესი, ბევრად მეტად მაინტერესებს პირველი და მეორე მსოფლიო ომი, რუსეთის იმპერიის დაშლა და ა.შ.

მოკლედ, გვასწავლეთ უახლესი ისტორია -.-

Advertisements

ტელევიზორი

დღეს მთელი დღე კომპიუტერთან გავატარე და საღამოს მომინდა თვალები დამესვენებინა და ტელევიზორისთვის მეყურებინა. ბოლოს როდის ვუყურე არ მახსოვს და ალბათ კიდევ დიდი ხანიც არ ჩავრთავ, თუ ჩავრთავ დისქავერის ალბათ მხოლოდ ან რამე “საინფორმაციოს”.

ტელევიზორის ყურება ყოველთვის მიყვარდა, ყოველთვის მერჩივნა კინოს ტელევიზორში ყურება და არა კომპიუტერში, მაგრამ დღეს რეალურად არჩევანი არ არის.

მას შემდეგ რაც ქართულ ბაზარზე შემოვიდა ნოვატორი და ქართულ მედია სივრცეშია “ახალი” სიტყვის მთქმელი GMG და გაითიშა НТВ+ –ის ყველა არხი (ეტაპობრივად) ტელევიზორს აღარ ვუყურებ. გათიშეს ყველა სპორტული თუ გასართობი არხი, მათ შორის კინო არხებიც, რომლებზეც ხშირად ძალიან კარგი ფილმები გადიოდა.

მათ ნაცვლად კი გაუშვეს თავისი არხები, რომლებსაც იდეაში უნდა ჩაენაცვლებინათ რუსული ანალოგები, მაგრამ…

GMG-ის კინო არხზე პირველი კვირის განმავლობაში უწყვეტლად გადიოდი ბეტმენი, მეორე კვირაში ტრანსპორტერი, მერე აღარ ვიცი.

როდესაც არ უნდა გადართო მუდმივად წერია, რომ სულ მალე ჩაირთვება.

ყველაზე ცუდი კი ამ ყველაფერში კი ის არის, რომ არ არსებობს არჩევანი. სწორედ მისი ნაკლებობა განაპირობებს პრობლემათა უმრავლესობას.

მოკლედ ჩემი დღევანდელი მცდელობა ტელევიზორის ყურებისა კრახით დასრულდა და ისევ ლეპტოპს დავუბრუნდი, “მეფის სიტყვა” გადმოვწერე და ახლა უნდა ვუყურო ❤

 

3 ძირითადი რამ :D

საჩხერის სამთო მომზადების სკოლაში ყოფნისას ხშირად გვიწევდა იქ მომსახურე ჯარისკაცებთან კონტაქტი, ისინიც თავის მხრივ სიამოვნებით გველაპარაკებოდნენ და დამატებით მინიშნებებს გვაძლევდნენ სხვადასხვა წინააღმდეგობების დასაძლევად.

როგორც აღმოჩნდა ერთ-ერთ ალიანელს ერთ-ერთ ჯარისკაცთან ცხოვრებაზე ჩამოუვარდა საუბარი, მათ დიდ ხანს ისაუბრეს და საუბრის დასასრულისკენ ჯარისკაცმა ალიანტელი დამოძღვრდა და შემდეგი რაღაც უთხრა:

ახლა აქ რომ ვერ გაიმარჯვო დიდი არაფერი დაშავდება, მაგრამ უნდა გახსოვდეს, რომ ცხოვრებაში მთავარია 3 რამ:

  1. მეობა
  2. გაგება
  3. ძუძუები, ოღონდ ორი ძუძუ

😀

დროთა განმავლობაში ეს ფრაზა საფირმო შეძახილად იქცა.

ასევე სამხედრო შეძახილის ფორმა მიიღეს შემდეგმა სიტყვებმა:

მოტივაცია (ბოლო ხმაზე) – ძლიერი

წვერს ვიპარსავთ?    –    გუბეში

ფეხზე გვაცვია?          –    მარცხენაზე ჩუსტი, მარჯვენაზე გახეული ბოტასი

საჩხერემდე ჯარისკაცებთან შეხება არასდროს მქონია, მაგრამ დღეს მე ვიცი, რომ ჩვენი ქვეყნის სადარაჯოზე მართლაც კარგად გაწვრთნილი ხალხი დგას, რომელიც მზადაა სიცოცხლის გასაწირად.

არც სპეცრაზმელები ყოფილან ისეთი ცუდი ტიპები, როგორებსაც მათ აღწერენ. ისინი ჩვეულებრივი ადამიანები არიან, საკმაოდ მეგობრულებიც. ერთ-ერთ სპეცრაზმელს და მის 4 კურსანტს გამოველაპარაკეთ მე და შათირა და მასზე ძალიან კარგი შთაბეჭდილება დაგვრჩა.

დღეს მაღაზიაში. ისევ მომსახურებაზე

დღეს ჩვეულებისამბრ შევედი ერთ-ერთ მსხვილი ქსელის მქონე მაღაზიაში, კარგი არაუშავს სახელსაც დავწერ “ნიკორაში” რათა მეყიდა მინერალური წყალი. შუქი ციმციმებდა და კომპიუტერები ხან ირთვებოდა და ხან ითიშებოდა, მოგეხსენებათ ტექნოლოგიის საუკუნეში კომპიუტერის ანუ პროდუქტის სისტემაში გატარების გარეშე შესყიდვა შეუძლებელია.

ხოოდა შევედი დღეს “ნიკორაში” ავიღე სასურველი მინერალური წყალი, ვდგავარ სალაროსთან და ველოდები ვინდოუს იქსპის ჩატვირთვას და ამ დროს მაღაზიის ბოლოდან ისმის ქალის ხმა:

ქალი (შემდგომში ქ): უკაცრავად ტაქსი მელოდება და გაატარებთ სოსისს?

დაცვა (შემდომში დ): არ ვიცით ქალბატონო, ვნახოთ თუ ჩაირთვება კი.

ქ  (უკვე გაღიზიანებული): ტაქსი მელოდება-თქო მეჩქარება და აწონით თუ არა?

დ (ყვირილით): არ ვიცით ქალბატონო, კომპიუტერია ის კი არაა, დრო უნდა.

ქ: მეჩქარება მე… და ნუ მიყვირით და ხელებს ნუ მიშლით აქ, ვინ მოგცათ მომხმარებელზე ყვირილის უფლება? ხმას ნუ უწევთ. წადით სოფელში და იქ იყვირეთ! ან რას მუშაობთ აქ! ნუ მუშაობთ მაშინ! ან ეს რა ადგილია?

ამას მოყვა მთელი პერსონალის უკმაყოფილო, ირონიული მზერა ერთმანეთისადმი, დაცვის წინ წაწევა (საცემად მიდიოდა?) და მენეჯერის მიერ მისი დაწყნარება.

შემდეგ კომპიუტერები ჩაირთო და ის ქალი იმ მიზეზით, რომ ეჩქარებოდა ჩემს წინ ჩადგა რიგში და გავიდა.

სინოპსისი

ქართული სერვისი კვლავ სავალალო მდგომარეობაშია, არც მომხმარებელი არის ძალიან წესიერი.

1. დაცვას არ უნდა დაეწყო მომხმარებელთან ყვირილით საუბარი.

2. არც მომხმარებელს უნდა დაეწყო ყვირილი და დაცვის წევრისთვის პოტენციური პირადი შეურაცხყოფის მიყენება.

3. მენეჯერი კარგად მოიქცა, რომ დაიწყო პერსონალის დაწყნარება.

თუ შენს შეესწარი მსგავს ფაქტს, დაწერე კომენტარი.

ახლა რა ხდება…და სიახლეები

დღეს ფიზიკის მონიტორინგი ვწერეთ, ვინც არ იცით გეტყვით რომ ჯოულთან, ლენცთან, პასკალთან და სხვებთან დიდი მეგობრობა არ მაკავშირებს, ამიტომაც ტრადიციისამებრ შპარგალკით შეიარაღებული გავემართე დარბაზისკენ… სულ რამდენიმე, კერძოდ კი 4 კაცი ვწერდით, რადგანაც “სამონიტორინგე” გაკვეთილზე გოგოებს პროექტის პრეზენტაცია ჰქონდათ და გაცდა, შესაბამისად ბოლოზე ვწერდით.

დაარიგეს. გამისწორდა, რაღაცები მახსოვდა, რაღაცები ვნახე და შპარგალკა ამეცა… დავრჩი სამი ამოუხსნელი ამოცანით და არაფრით ხელში და რაღაც ნარჩენებით თავში.

ყველაფერი დავწერე და გამოვედი… მგონი 1 შეცდომა აღმომაჩნდა, მაგრამ ჩავედი უკან. გადასწორების უფლება მომცეს, გამოვედი, მაგრამ შემდეგ კიდევ მომინდა გადასწორება და ისევ შევბრუნდი 😀 გადავასწორე და გამოვედი.

ხვალ ქართულში მაქვს მონიტორინგი, უკვე ესოდენ შეძულვებულ “ვეფხისტყაოსანზე”. მთელი 8 სტროფი ზეპირად, კიდევ რაღაც აფორიზმები… მოკლედ ტვინის ხვნა…

კიდევ კარგი დღეს ქართულზე არ დავრჩი, თორემ ჯერ კიდევ “იმის” სწავლაში ვიქნებოდა… აი მართლა ყელშია უკვე ამოსულა, მაგრამ დაახლოებით 300-400 სტროფი დაგვრჩა და მორჩა… რა კარგია ❤

შემდეგ განახლდება ქართულის ნორმალური გაკვეთილები… იგავ-არაკები დარჩა პროგრამაში და მორჩა.

“ალიანტეს” თითქოს თავი მივანებე, მაგრამ ვცდილობ… ესეც დროის უქონლობის გამო.

შაბათს მგონი Google TechTalk-ზე მივდივარ, მგონი იმიტომ, რომ მგონი დავრეგისტრირდი 😀

ახლა მშია ძალიან, მაგრამ გვიანია უკვე, მაგრამ მშია და ალბათ შევჭამ 😀

მეცადინეობას გვიან რომ ვამთავრებ ადრე ვერ ვჭამ…

სულ მალე ბლოგზე სავარაუდოდ მრავალი სიახლე იქნება, მათ შორის ექსკლუზიური პოსტები, ინტერვიუები და ადამიანები იმ მხრიდან რომლიდანაც თქვენ ისინი არ გინახავთ.

სამწუხაროდ დროის უქონლობის გამო თავს ვერ ვაბამ მაგრამ ყველანაირად შევეცდები.

როდემდე?

როდემდე? ასეთი პატარა ლექსისპონტშიც არსებობს.

როდემდე უნდა დავიბანო პირი ყოველდღე? ყოველდღე დილით უნდა ავდგე როდემდე? როდემდე უნდა….

მეტი აღარ მახსოვს, მაგრამ ლექსში კი არა და რაც არის იმაში საკმაოდ დიდი აზრი დევს, მაგრამ დღეს კიდევ ერთი პროექტი დაგვავალეს, ამჯერად რუსულში და თან ყველა 1 კვირაში ითხოვს და სად დედის მონაქაჩიდან უნდა მოვასწრო ეს ყველაფერი?

  • როდემდე უნდა ვიმეცადინო საღამოს 8-9 საათამდე, ისე რომ არაფერზე დრო არ დამრჩეს?
  • როდემდე უნდა ავდგე დილით 8-ის ნახევარზე?
  • როდემდე უნდა ვიჭყლიტო ოთხშაბათობით მარშრტუკაში?
  • როდემდე უნდა ავიტანო ჩემი კლასელების უკბილო ხუმრობები?
  • როდემდე უნდა ვსწავლობდე იმას რაც არ მიყვარს?
  • როდემდე უნდა ვუსმინო კლასში ხმაურს და მას მოყოლილ მასწავლებლის ყვირილს?
  • როდემდე უნდა ვისწავლო “ვეფხისტყაოსანი”, ვწერო მისი მოკლე შინაარსი, ტვინი ვიჭყლიტო და შემდეგ კიდევ მასწავლებელი ამბობდეს, რომ ზერელედ ვსწავლობთ? ვსწავლობთ იმიტომ, რომ ყელშია. ყელშია “ვეფხისტყაოსანიც”, სინუსიც, კოსინუსიც, ტანგენსიც, ფუნქციაც, ისტორიაც, გეოგრაფიაც, აზოტიც და ვერცხლიც, დილით ადგომაც, გამოუძინებლობაც და დავალებების კეთებაც, თანაც უაზროების.

ისტორია, ქიმია, რუსული – ეს იმ საგნების სიაა რომლებშიც პროექტი მაქვს გასაკეთებელი 😀

კარგად ჟღერს არა? არა. ყელშია.

დღეს მაღაზიაში ანუ ქართული სერვისი

ყოველთვის მინდოდა “ქართულ” სერვისზე დამეწერა პოსტი, მაგრამ ან მეზარებოდა ხოლმე ან ვწყვეტდი აღარ დამეწერა, მაგრამ დღეს ერთ-ერთი მაღაზიის ვიზიტის შემდეგ სურვილი გამიჩნდა დამეწერა.

თუ ვიტყვით, რომ საქართველოში კარგი სერვისი არ არსებობს არ ვიქნებით მართლები, იმიტომ რომ გააჩნია ადგილს რომელსაც ეწვევი.  არის კარგი მაღაზიები, რესტორნები და სხვა თავშეყრის ადგილები, სადაც შეგიძლია მიიღო კარგი მომსახურება, მაგრამ როგორც წესი ეს არის ფართო ქსელები (მაგ: გუდვილი), რომლებშიც ყოველდღე არ დადიხარ.

მაგალითად USA2Georgia-ში კარგი სერვისია, გესალმებიან, გიღიმიან და გემშვიდობებიან, მაკდონალდსშიც და სხვა.

მაგრამ ჩვეულებრივ მაღაზიებში, აი ყველა სახლთან როა იმათში, ძალიან ცუდი სერვისია. დღეს შევედი ერთ-ერთ მაღაზიაში სადაც თითქმის არ შევდივარ ხოლმე ანუ არც მიცნობენ და შესაბამისად მექცევიან ისე როგორც ნებისმიერ მყიდველს.

თავიდან 5 წუთი მალოდინეს, რადგანაც დისტრუბუტორი იყო მოსული. კარგი ეს არაფერი. 3-ჯერ ვიკითხე ვინმე არის-თქო, პასუხი მხოლოდ მესამე ცდაზე მივიღე.

მინდოდა მარილი, ჩემამდა რიგში კიდევ ორი ქალბატონი იდგა ასე რომ კიდევ მომიწია მოცდა.

– თქვენ რა გნებავთ? – მკითხა გამყიდველმა, საკმაოდ ნერვებაშლილმა.

– მარილი.

– რომელი?

– და რომელი გაქვთ?

– და რომელი გინდა?

– არ ვიცი, მაჩვენეთ რომლები გაქვთ.

ამას მოყვა ასეთი სახე დაახლოებით(ზუსტი ფოტო ვერ ვნახე):

მაჩვენა ორი ყუთში, მე კიდე ის ბერძნული მინდოდა, ლურჯ და წითელ პარკებში როა, პატარები.

– არა ეს არა, აი პარკებში რომ გაქვთ ის.

ამას კიდევ ერთი ზემოთნაჩვენები სახე მოყვა.

მომცა ყვითელ პარკში.

– არა აი ლურჯ და წითელ პარკებშია რომმა ბერძნული ის მინდა.

კიდევ ერთი ასეთივე სახე.

მომცა.

პარკში ჩამიდო.

მაგრამ ვიფიქრე 2 ცალს ავიღებ-თქო და უკვე მორიდებითა და კიდევ ერთი გამოხედვის შიშით  ვუთხარი:

– კიდევ ერთი მომეცით რა.

გამოხედვა არ მოყოლია. Yay!

მერე ავიღე 3 ბოთლი მინერალური წყალი და ორი ბოთლი ჩადო ერთ პარკში(სხვა გამყიდველმა) და მესამის ჩადებაც უნდა.

– გაუძლებს?

– კი. მეორე პარკშიც ჩაგიდებ.

–  და ერთი ცალკე პარკში რომ ჩადოთ?

– ჩაგიდებ მეორე პარკში.

– არა, ერთი ცალკე რომ ჩამიდოთ.

რატომ აქვთ არანორმალური სურვილი ყველაფერი ერთ პარკში ჩაგიტენონ, მაგრამ შემდეგ მეორეში ჩაგიდონ. ძლივს მივახვედრე რაც მინდოდა, რომ ერთი ბოთლი ცალკე ჩაედო.

 

 

კი მე მესმის რომ ის გამყიდველიც ადამიანია, რომ მასაც აქვს პირადი ცხოვრება, განცდები, ემოციები, რომ ისიც იღლება მთელი დღის განმავლობაში მაღაზიაში ყოფნით(მე რომ ვიყავი 2 საათი იყო მაქსიმუმ), ხალხთან ურთიერთობით, მაგრამ სწორედ ამაშია ამ პროფესიის უარყოფითი მხარე, სწორედ ამიტომ ვერ მუშაობს ყველა ამ მიმართულებით.

გამყიდველად/კონსულტანტად მუშაობას მაგარი ნერვები უნდა ან თუნდაც უნარი არ გამოამჟღავნო შენი ემოციები, შენში შეინახო, რადგანაც ამით გამყიდველი/კონსულტანტი “აფრთხობს” მყიდველს. როდესაც მე ერთხელ ასეთ მომსახურებას მივიღებ, მეორეჯერ შეიძლება აღარ მომინდეს იმ მაღაზიაში შესვლა და პროდუქციის იქ ყიდვა, თუნდაც იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ გამყიდველი/კონსულტანტი არ არის მეგობრული, ნუ თუ სხვა მაღაზია არ არის, ძალაუნებურად შეხვალ იმ არასასურველში.

ქართულის ოლიმპიადაზე ^^)

დღეს იყო ბოლო ოლიმპიადა [ჩემთვის], ქართულის.

ისევ სალომესთან ერთად წავედი და ისევ ადრე ვიყავი 161-ე სკოლასთან. ჩვენ გარდა არავინ იყო, ამიტომაც შიგნით შევედით, შემდეგ დაიწყო კდიევ ხალხმა შემოსვლა. 9 საათზე კი მანდა[ტურებმა] გადით გარეთო, რას შემოდიოდით. რას გვიშვებდნენ ადრე თუ მაინც ისევ გარეთ უნდა გავეყარეთ? :/ გავედით გარეთ და ისევ შემოვედით. ვიპოვე აუდიოტრია, მაგრამ ჩემი შენობის ერთ ბოლოში იყო[სადაც მე-9 და მე-10 კლასელები წერდნენ] ხოლო სალომესი[სადაც მე-11 და მე12-ები წერდნენ] შენობის მეორე ბოლოში, ამიტომაც დავდიოდი აქეთ იქით. სამჯერ შემხვდა ერთი და იგივე მანდა[ტური] და მკითხა აუდიტორის თუ მქონდა ნაპოვნი, კი-მეთქი და მკითხა რას დაბოდიალობო?! O.o აბა 10 საათამდე კლასში ხომ არ დავჯდებოდი.

დამკვირვებელი შემხვდა “გადასარევი”. ეგრევე მითხრა ტელეფონები მაგიდაზე დამიწყეთო, მეთქი კიდე 1 საათია დარჩენილი და კაია.

10-ის ნახევარზე შეგვყარა ოთახში, დაგვრიგა რვეულები, დაგვიკრა შტრიხკოდები და წაგვიკითხა წესები. ამასობაში ნახევარი საათის გავიდა.

2 საკითხისგან შედგებოდა ოლიმპიადა:

1. იყო მოცემული ორი მოკლე ტექსტი[ს ნაწყვეტი] და ერთ-ერთის ანალიზი უნდა დაგეწერა.

2. “მწერალი და სინამდვილე”

იყო ილიას სიტყვები რომ მწერალმა არ უნდა დაივიწყოს ხალხი, ანუ რეალობა და ვალერიან გაფრინდაშვილის სიტყვები რომ პოეზია სულ სხვა ქვაბში იხარშება.

არც ერთს არ დავეთანხმა, შუალედი დავიჭირე. მეთქი მუზა, შთაგონება მოდის რეალობიდან და მწერალი კიდევ ამატებს მხატვრულობას და ა.შ.

მაგალითებიც მოვიყვანე მათ შორის ლოსთი და ჰარი პოტერი და სხვები.

რავი მგონი კარგად დავწერე, იმის და გამო რომ წვრილად ვწერ 1 გვერდზე ოდნავ ნაკლები გამომივიდა ორივე, მაგრამ მე ხომ წვრილად ვწერ ^^)

პასუხები მალე იყოს რა >_>

 

სეზონი? ფფჰ…

გუშინ როდესაც “სეზონის” ყურება დავამთავრე პირველი რაც გავიფიქრე იყო:

“ჰჰა?”

მეორე იყო:

“კიდევ კარგი კინოში არ წავედი :/”

ფილმი როგორც მივხვდი “ჰორორია”, მაგრამ თავდაპირველად ის არ მომეწონა რომ პირველი ერთი საათის განმავლობაში არავინ მოკვდა, ვიფიქრე ბოლოსთვის შემოინახა-თქო რეჟისორმა სიკვდილები, მაგრამ – არა.

ერთი რამ მაინტერესებს, ამ ფილმის იდეის ავტორს ევასება თუ არა დაკარგულები/LOST ? იმიტომ რომ სცენარი გარკვეულწილად ჰგავს ზემოთხსენებულ სერიალს. გმირები ვერ ტოვებენ ბათუმს, ვერც წყლით ვერც ხმელეთით[პირველი მსგავსება დაკარგულების], აქვთ საჭმლის პრობლემა[ეს ბუნებრივიცაა ამიტომაც მთლად მსგავსებად ვერ ჩავთვლით].

მეგობრებისგან ვიცოდი, რომ ბოლოში გმირები კვდებიან, მაგრამ ასეთ ფინალს არ ველოდი. ეს არის ყველაზე ცუდი ახსნა იმისათვის რაც მოხდა. ველოდი მისტიკას ან რამე მსგავსს მაინც.

კი შეიძლება ფილმის მთავარი აზრი ისაა, რომ თუ რა უქნეს მეგობრებმა ერთმანეთს, მაგრამ მგონი საჭიროა რომ ამავდროულად ყველაფერი ლოგიკურად ჯდებოდეს ერთმანეთში.

და კიდე ბოლოს ავარია აშკარად დახატული იყო. თანაც ცუდად.

სხვათაშორის ასეთი ფინალი განიხილებოდა როგორც დაკარგულების დასასრულის ერთ-ერთი ვარიანტი.

მოკლედ ვნანობ რომ გუშინ 12 საათამდე ვუყურებდი სეზონს და ვერ გამოვიძინე, მაგრამ მიხარია ის რომ კინოში არ წავედი.

P.S. სეზონისადმი ნეგატიური დამოკიდებულება მას შემდეგ გამიჩნდა რაც დასახელება გავიგე. ორ ენაზე. ფფჰ… არ დამევასა.

[ვისაც გაქვთ რაიმე საწინაამდეგო ჩემი მოსაზრებისა – არც არაფერი. ეს ჩემი აზრია.]

საახალწლო მზადება ანუ რა გავაკეთე დღეს

დღეს 31 დეკემბერია, ძალიან სწრაფად მოვიდა და არ მიხარია, რომ ასე სწრაფად გავიდა ერთი წელი.

ყველას გვიყვარს ქართული(შოთის) პური და ამიტომაც ყოველ ახალ წელს მიწევს რიგში დგომა, იმისათვის რომ ვიყიდო ზემოთხსენებული პურის სახეობა.

წელს ჩემ სახლთან არსებული თონე დახურული დამხვდა, ამიტომაც მომიწია პეკინზე გასვლა. იქ რიგში 1 საათი ვიდექი და როდესაც ჩემი რიგი მოვიდა თქვეს:”პურს ნახევარი საათი დააგვიანდება”.

მომიწია  იქ კიდევ ნახევარი საათი ყურყუტი, მაგრამ ღირდა იქ დგომა.

პური სახლში მოვიტანე და ტატიშვილში წავედი წამლის წამოსაღებად და უკან როდესაც მოვდიოდი იმხელა რიგი იდგა თონესთან რო რავიცი… :დ დაახლოებით 25 კაცი(ეგ სადაც მე ვიყიდე) და სხვა თონესთან ბახტრიონის ქუჩის დასაწყისში აი ამხელა რიგი იდგა:

 

 

და ამაზე ორჯერ დიდი რიგი იდგა პეკინზე, თეთრი თონე რომ არის იქ.

მოკლედ პურის შეძენა უკვე დაგვიანებულია, მგონი. თუმცა “დილის” პურს ურიგოდ ყიდიან.

%d bloggers like this: