ახალი წლები

წელს მე-16 თუ მე-17 ახალი წელი დადგება ჩემ ცხოვრებაში და ყოველ წელს განსხვავებულად ვხვდები ხოლმე აი ძალიან, არა იმ მხრივ კი არა რომ ზოგჯერ სახლში, ზოგჯერ სადმე საზღვარგარეთ, რაც თავი მახსოვს განწყობა ყოველთვის სხვადასხვანაირი მქონდა.

რაც უფრო ვიზრდები ნელ-ნელა კარგავს ეს დღე იმ ძალას რომელიც აქამდე ჰქონდა ხოლმე, სულ ადრე მეძინა და დილით საჩუქრები რომ მხვდებოდა მიხაროდა, მერე ვიცოდი რომ საჩუქრები თავისით არ ჩნდებოდა და მთელ სახლში ვეძებდი, მერე მე თვითონ ვუკვეთავდი იმას რაც მინდოდა, კიდევ მერე მაღაზიაშიც ჩემით მივდიოდი ან თან მივყავდი ხოლმე, ახლა კი საჩუქრებს აღარ ველოდები, რას უნდა ველოდო?  ვიცი, რომ ისინი თავისით არ გაჩნდებიან, რაც მინდა ისევ ჩემი საყიდელია, არც მთელ სახლში არ ვეძებ იმას რაც მერე ჯადოსნურად ნაძვის ხის ქვეშ უნდა დამხვდეს.

2011 არ იყო ცუდი წელი, მეტიც კარგი, მაგრამ როგორც ყველაფერი კარგი ისიც რჩება და ბოლოში მოახერხა ჩაჯმა, თანაც ისე რომ ამას მხოლოდ ახალი წლის საოცრება უშველის  თუ ასეთი არსებობს და ახლა მინდა მჯეროდეს რომ არსებობს და რადგანაც ადამიანი თავის გონებით ჰქმნის ყველაფერს მეც ვიჯერებ რომ არსებობს და რომ როგორც კი საათი 12-ს ჩამოჰკრავს რამე სასწაული მოხდება, მაგრამ რომელი საათი? აქაური თუ იქაური?

2011 კარგი იმიტომ იყო ბევრი სურვილი ამისრულდა, ვიშლისთსი გადახედვას აზრი არ აქ, იქ ისეთი სურვილებია ან რომ აღარ მინდა ან რომ ვერასდროს ვერ ავიხდენ, მაგრამ 2011 კი იყო სურვილების და ოცნებების ასრულების წელი, ახლა რასაც ჩამოვთვლი ყველა ოცნება და სურვილი არ ყოფილა, მაგრამ მნიშვნელოვანია. ჩემთვის. მოკლედ

  • მუშაობა დავიწყე აქ teentv.ge
  • ბევრი ვინმე გავიცანი და ეს მიხარია

დავწერე 2011 კარგი იყო და ბოლოში ჩააჯვა-თქო, დიახ ასეც ქნა. ზოგჯერ გგონია რომ იპოვი რაღაცას და მერე შენივე სისულელის გამო დაკარგავ, მაგრამ ეს ისევ შენი ბრალია.

2012 მინდა დაიწყოს იმით რომ ის საახალწლო სასწაული რომელიც ოდნავ ზემოთ ვიწამე ასრულდეს, მოხდეს, ამუშავდეს, რაც უნდა ის ქნას და როგორმე გამოასწოროს 2011-ის ჩაჯმული, მიუხედავად ამისა ანუ ამ ბოლო ცუდი დღისა, რომელმაც რაღაც სიმართლე მოჰფინა კიდევ ბევრ რამეს და მათქმევინა ის რასაც არ ვამბობ ხოლმე, ჰოდა მაინც კარგი იყო 2011 ბევრჯერ ვიყავი ბედნიერი და ა.შ. და დიდი მადლობა იმათ ვის გამოც მე ეს ყველაფერი განვიცადე.

2012 იყოს კარგი, არ მიყვარს ხოლმე ასეთი რაღაცეების თქმა, მაგრამ კარგი წელი ახლა ნადმვილად მჭირდება.

ჰოდა გილოცავთ წინასწარ და რავი, წავედი. სად? არსად აქ ვარ ისევ უბრალოდ აღარაფერი დამრჩა დასაწერი.

აკუკებულ ხასიათზე

მეხუთე თუ მეექვსე დღეა ბათუმში ვარ, მედია ბანაკში, საკაიფო სასტუმროში, ბევრი ფულით – თითქოს კაი პონტი უნდა იყოს, მეც ასე მეგონა და ასეთ ბანაკში ნამყოფი მეგობარიც წარმოუდგენელ გართობას შემპირდა – მაგრამ არა, ყველაზე დიდი სირობაა მგონი სადაც კი ვარ ნამყოფი.

სემინარის პონტში არა – სემინარების გარეთ – ყოველდღე აპირებენ რაღაცის გაკეთებას, სადმე გასვლას, მაგრამ ბოლოს ყველა კომპიუტერებთან ვზივართ საკონფერენციო დარბაზში, ფეისბუქზე და არაფერს არ ვაკეთებთ.

ნელნელა ეს ყველაფერი ყელში ამოდის, მბეზრდება, სიტუაცია იძაბება იმიტომ, რომ არაფერს ვაკეთებთ ჭამის და ლაპრაკის გარდა, დღის ბოლოს ყველა ერთმანეთზე გაბრაზებულია, ყველა ნერვებაშლილია და ახლა ვერავის ვერ ვითანხმებ ჩილიმის მოწევაზე.

ბლია, ასე არასდროს არ ყოფილა >.<

ოფენეარი :(

ჯერ კიდევ ერთი კვირის წინ გადავწყვიტე Tbilisi Open Air 2011-ზე წასვლა და ფბ-ს ევენთზეც მოვინიშნე ეთენდინგად, მარგამ ამინდმა ხომ ყოველთვის ყველაფერში უნდა ჩაკუკოს. სახლიდან გასვლისას ისეთმა წვიმამ დასცხო, რომ უკან გამოვბრუნდი, წვიმამ გადაიღო, მაგრამ შემდეგ გასვლა დამეზარა და ახლა ვარ საძაგელ ხასიათზე.

ვისთანაც ერთად უნდა წავსულიყავი მთელი დღე იქ არიან, მართალია ამბობენ მაგარი ცუდი სიტუაციააო მაინც გამისწორდებოდა, აი ახლაც ვზივარ და საშინელ ხასიათზე ვარ. არ მიყვარს შეკრებების გამაზვა :/

ვინმესთან ლაპარაკი მინდა და არც ვინმე ჩანს და არც სალაპარაკო თემა.

ვიღრინები მთელი საღამოა :/

არ ვიცი რატომ, ისეთი არაფერი გამიმაზავს, მაგრამ მაინც…

ორშაბათს საჩხერეში მივდივარ “ალიანტედან” სამი დღით.

საშინლად მეზარება, იმედია იქ ჩასვლისას სიტუაცია მომეწონება.

%d bloggers like this: