ახალი წლები

წელს მე-16 თუ მე-17 ახალი წელი დადგება ჩემ ცხოვრებაში და ყოველ წელს განსხვავებულად ვხვდები ხოლმე აი ძალიან, არა იმ მხრივ კი არა რომ ზოგჯერ სახლში, ზოგჯერ სადმე საზღვარგარეთ, რაც თავი მახსოვს განწყობა ყოველთვის სხვადასხვანაირი მქონდა.

რაც უფრო ვიზრდები ნელ-ნელა კარგავს ეს დღე იმ ძალას რომელიც აქამდე ჰქონდა ხოლმე, სულ ადრე მეძინა და დილით საჩუქრები რომ მხვდებოდა მიხაროდა, მერე ვიცოდი რომ საჩუქრები თავისით არ ჩნდებოდა და მთელ სახლში ვეძებდი, მერე მე თვითონ ვუკვეთავდი იმას რაც მინდოდა, კიდევ მერე მაღაზიაშიც ჩემით მივდიოდი ან თან მივყავდი ხოლმე, ახლა კი საჩუქრებს აღარ ველოდები, რას უნდა ველოდო?  ვიცი, რომ ისინი თავისით არ გაჩნდებიან, რაც მინდა ისევ ჩემი საყიდელია, არც მთელ სახლში არ ვეძებ იმას რაც მერე ჯადოსნურად ნაძვის ხის ქვეშ უნდა დამხვდეს.

2011 არ იყო ცუდი წელი, მეტიც კარგი, მაგრამ როგორც ყველაფერი კარგი ისიც რჩება და ბოლოში მოახერხა ჩაჯმა, თანაც ისე რომ ამას მხოლოდ ახალი წლის საოცრება უშველის  თუ ასეთი არსებობს და ახლა მინდა მჯეროდეს რომ არსებობს და რადგანაც ადამიანი თავის გონებით ჰქმნის ყველაფერს მეც ვიჯერებ რომ არსებობს და რომ როგორც კი საათი 12-ს ჩამოჰკრავს რამე სასწაული მოხდება, მაგრამ რომელი საათი? აქაური თუ იქაური?

2011 კარგი იმიტომ იყო ბევრი სურვილი ამისრულდა, ვიშლისთსი გადახედვას აზრი არ აქ, იქ ისეთი სურვილებია ან რომ აღარ მინდა ან რომ ვერასდროს ვერ ავიხდენ, მაგრამ 2011 კი იყო სურვილების და ოცნებების ასრულების წელი, ახლა რასაც ჩამოვთვლი ყველა ოცნება და სურვილი არ ყოფილა, მაგრამ მნიშვნელოვანია. ჩემთვის. მოკლედ

  • მუშაობა დავიწყე აქ teentv.ge
  • ბევრი ვინმე გავიცანი და ეს მიხარია

დავწერე 2011 კარგი იყო და ბოლოში ჩააჯვა-თქო, დიახ ასეც ქნა. ზოგჯერ გგონია რომ იპოვი რაღაცას და მერე შენივე სისულელის გამო დაკარგავ, მაგრამ ეს ისევ შენი ბრალია.

2012 მინდა დაიწყოს იმით რომ ის საახალწლო სასწაული რომელიც ოდნავ ზემოთ ვიწამე ასრულდეს, მოხდეს, ამუშავდეს, რაც უნდა ის ქნას და როგორმე გამოასწოროს 2011-ის ჩაჯმული, მიუხედავად ამისა ანუ ამ ბოლო ცუდი დღისა, რომელმაც რაღაც სიმართლე მოჰფინა კიდევ ბევრ რამეს და მათქმევინა ის რასაც არ ვამბობ ხოლმე, ჰოდა მაინც კარგი იყო 2011 ბევრჯერ ვიყავი ბედნიერი და ა.შ. და დიდი მადლობა იმათ ვის გამოც მე ეს ყველაფერი განვიცადე.

2012 იყოს კარგი, არ მიყვარს ხოლმე ასეთი რაღაცეების თქმა, მაგრამ კარგი წელი ახლა ნადმვილად მჭირდება.

ჰოდა გილოცავთ წინასწარ და რავი, წავედი. სად? არსად აქ ვარ ისევ უბრალოდ აღარაფერი დამრჩა დასაწერი.

Advertisements

3+1 მუშკეტერი

ბოლო ორი კვირა კლასში:

– წავიდეთ რა მუშკეტერებზე რა!

მე:

– თუ წავალ “შუა ღამე პარიზშიზე” წავალ, არ მინდა ეს მუშკეტერები.

მაგრამ დღეს 5-ის ნახევარზე სახლიდან მოვრბოდი, ცალი ხელით ჩემ დას მოვათრევდი მეორით კი ბილეთების არსებობას ვამოწმებდი ჩანთაში.

  არვიცი რატომ, მაგრამ ჩემმა დამ მოისურვა 3 მუშკეტერის ნახვა, ბოლოს გადაწყდა რომ დედაჩემი, ჩემი და მე წავიდოდით, მაგრამ დედა მოიწამლა და 3 ბილეთი შემრჩა ხელში, არავის ეცალა და ამიტომაც მხოლოდ მე და ჩემი და წავედით. 1 ბილეთი ვერ გავასაღე. უფასოდ. ხო ბილეთს ვერ ჩააბარებ ჩეკი თუ არ გაქ :/

ავტობუსის გაჩერებაზე ჩემ დას გაახსენდა, რომ სათვალე დარჩა სახლში ამიტომ ისევ სახლში გავბრუნდით და ისევ უკან გამოვბრუნდით.

ფილმის დასაწყისის ნახვის იმედი აღარც კი მქონდა, მაგრამ ზუსტად დროზე შევედით, არც რეკლამების ყურება მომიწია, არც ტრეილერების და არც იმის თქვა რომ ამ ფილმზე უეჭველი უნდა მოვიდე, როცა გამოვა.

თუ ფილმისგან წიგნის ადაპტაციას მოელით, მაშინ ის თქვენთვის არ არის. წიგნიდან მხოლოდ პერსონაჟების სახელები არის შემორჩენელი და ძირითადი სცენარი, ყველაფერი სხვა სცენარისტების უცნაური ფანტაზიის ნაყოფია.

Read more of this post

უფასო ჩახუტება

ჯერ კიდევ ზღვაზე ვიყავი მგონი როდესაც ადოსგან ივენთზე მოპატიჟება მომივიდა, ეგრევე ეთენდინგი ვგლიჯე, ჯერ ზუსტად არ ვიცოდი წამოვიდოდი თუ არა – ჩახუტებისა და თბილი სურვილების დღეზე.

მსგავსი რამ შარშანაც იყო მაგრამ არც ვიცოდი რომ იყო და შესაბამისად არ ვყოფილვარ მაგრამ ვიდეოებისა და სურათების ნახვის შემდეგ გადავწყვიტე წელს წავსულიყავი.

ივენთმა ფეისბუქზე 300-ზე მეტი ეთენდინგი მოაგროვა, ცხადი იყო რომ ამდენი ადამიანი არც მოვიდოდა მაგრამ მოსულთა რაოდენობამ ჩემ მოლოდინს გადააჭარბა, მაქსიმუმ 50 კაცს ველოდი მაგრამ ასე 60-70 მოვიდა.

ჯერ კიდევ ვგროვდებით

Read more of this post

რამდენ ინფორმაციას ვქმნით?

თუკი სოციალურ ქსელებში დიდ დროს ატარებთ ალბათ შეამჩნევდით, რომ დღეს ადამიანები უზარმაზარი მოცულობის ინფორმაციას ვქმნით. მაგრამ რადგანაც ნებისმიერი ციფრული ინფორმაცია ერთებისა და ნულების კოლექცია ძნელია ინფორმაციის ვიზუალიზაციაა.

მაგრამ შესაძლებელია ამ რაოდენობისთვის რიცხვითი მნიშვნელობის მისადაგება – 1,8 ზეტაბაიტი, რომელიც შეიქმნება და დაკოპირდება მხოლოდ 2011 წელს. ეს რიცხვი ორმაგდება ყოველ 2 წელიწადში. მაგრამ რამდენია ეს რეალურად? რიცხვები იმდენად იზრდება, რომ მათი წარმოსახვა არარეალური ხდება.

მაგ, მთელი ამ ინფორმაციის დატევა შესაძლებელი იქნება 57,5 მილიარდ 32 გიგაბაიტიან iPad-ზე. მაგრამ რამდენია ეს? დაახლოებით $ 34.4 ტრილიონი. ეს არის აშშ-ს, იაპონიის, ჩინეთის, გერმანიის, საფრანგეთის, დიდი ბრიტანეთისა და იტალიის მთლიანი შიდა პროდუქტი ერთად აღებული. აი ამ მოცულობის ინფორმაციას შევქმნით და შევინახავთ 2011 წელს.

3 ძირითადი რამ :D

საჩხერის სამთო მომზადების სკოლაში ყოფნისას ხშირად გვიწევდა იქ მომსახურე ჯარისკაცებთან კონტაქტი, ისინიც თავის მხრივ სიამოვნებით გველაპარაკებოდნენ და დამატებით მინიშნებებს გვაძლევდნენ სხვადასხვა წინააღმდეგობების დასაძლევად.

როგორც აღმოჩნდა ერთ-ერთ ალიანელს ერთ-ერთ ჯარისკაცთან ცხოვრებაზე ჩამოუვარდა საუბარი, მათ დიდ ხანს ისაუბრეს და საუბრის დასასრულისკენ ჯარისკაცმა ალიანტელი დამოძღვრდა და შემდეგი რაღაც უთხრა:

ახლა აქ რომ ვერ გაიმარჯვო დიდი არაფერი დაშავდება, მაგრამ უნდა გახსოვდეს, რომ ცხოვრებაში მთავარია 3 რამ:

  1. მეობა
  2. გაგება
  3. ძუძუები, ოღონდ ორი ძუძუ

😀

დროთა განმავლობაში ეს ფრაზა საფირმო შეძახილად იქცა.

ასევე სამხედრო შეძახილის ფორმა მიიღეს შემდეგმა სიტყვებმა:

მოტივაცია (ბოლო ხმაზე) – ძლიერი

წვერს ვიპარსავთ?    –    გუბეში

ფეხზე გვაცვია?          –    მარცხენაზე ჩუსტი, მარჯვენაზე გახეული ბოტასი

საჩხერემდე ჯარისკაცებთან შეხება არასდროს მქონია, მაგრამ დღეს მე ვიცი, რომ ჩვენი ქვეყნის სადარაჯოზე მართლაც კარგად გაწვრთნილი ხალხი დგას, რომელიც მზადაა სიცოცხლის გასაწირად.

არც სპეცრაზმელები ყოფილან ისეთი ცუდი ტიპები, როგორებსაც მათ აღწერენ. ისინი ჩვეულებრივი ადამიანები არიან, საკმაოდ მეგობრულებიც. ერთ-ერთ სპეცრაზმელს და მის 4 კურსანტს გამოველაპარაკეთ მე და შათირა და მასზე ძალიან კარგი შთაბეჭდილება დაგვრჩა.

3 დღე სამხედრო ბაზაზე

”ალიანტე” არის 15-დან 19 წლამდე ასაკის ახალგაზრდებისგან შემდგარი 2-წევრიანი გუნდების კონკურსი. მისი მიზანია სტუდენტების ცნობიერების ამაღლება უპირველეს ყოვლისა უსაფრთხოების საკითხებისა და ჩრდილო-ატლანტიკური ალიანსის შესახებ, ასევე ისტორიაში, გეოგრაფიაში, პოლიტიკაში. ამ სფეროებში უფრო ღრმა ცოდნა საშუალებას მისცემს ახალგაზრდებს, უკეთესად გაერკვნენ აქტუალურ საკითხებში და უფრო ადვილად აღიქვან კავშირები მოვლენებს შორის. მაგრამ ”ალიანტეს” უნიკალური კონცეფცია საშუალებას აძლევთ მათ, გამოსცადონ საკუთარი ფიზიკური ძალები და გამძლეობა მძიმე პირობებში, შეხვდნენ მსგავსი ინეტერესების მქონე თანატოლებს სხვა ქვეყნებიდან და დატკბნენ დაუვიწყარი მოგზაურობით.

წელს პირველად ვცადე ბედი ამ კონკურსში და პირველივე ცდაზე მივაღწიე ეროვნულ ფინალამდე, რომელიც საჩხერეში, სამთო მომზადების სკოლაში უნდა გამართულიყო და გაიმართა კიდეც.

გასაოცარი ფიზიკური შესაძლებლობებით არასოდეს არ გამოვირჩეოდი, მაგრამ სამთო მომზადების სკოლაში გატარებული სამი დღის შემდეგ აღარ მეშინია სიმაღლის, ტალახის, აღმართების, დაღმართების, კლდეების, ნაკაწრებისა და მავთულხლართის ქვეშ ხოხვის.

წასვლა ძალიან არ მინდოდა და გზაში, ტელეფონების წართმევამდე დაახლოებით 20 წუთით ადრე დავპოსტე შემდეგი რამ 😀

მაგრამ ჩამოსული უკვე მზად ვიყავი უკან დავბრუნებულიყავი

დღე 1

გასვლა დილის 9 საათისთვის იყო დაგეგმილი. დილით ყველაფერი ჩალაგებული მქონდა, პირადობის ასლი გადაღებული და მშობლის ნებართვა დაწერილი. 8:45 წუთზე უკვე რესპუბლიკის მოედანზე ვიყავი და სულ ბოლო მომენტში აღმოვაჩინე, რომ პირადობის ასლიცა და მშობლის ნებართვაც სახლში მქონდა დარჩენილი. მომიწია უკან სახლში დაბრუნება.

ყველაფერი მოვასწარი და 9 საათისთვის უკვე ავტობუსში ვიჯექი.

წარმოდგენა არ მქონდა სად მივდიოდი და რა უნდა მეკეთებინა ბაზაზე.

გზა – გრძელი

მძღოლი – არანორმალური. მოსახვევებში ბოთლი უვარდებოდა და ასაღებად იხრებოდა ხოლმე

განწყობა – ცუდი

დრო – გაწელილი

განწყობა უფრო მეტად მაშინ გაფუჭდა, როდესაც ტრასიდან გადავუხვიეთ და გზის გარშემო იყო ერთი რამ – ტყე.

მძღოლს ბოთლი კიდევ რამდენიმეჯერ დაუვარდა და ჩვენც რამდენიმეჯერ მოვიკიხეთ ის, ვინც მას პრავა მისცა.

ერთხელ არეული გზის შემდეგ როგორც იქნა მივადექით სამხედრო ნაწილის შესასვლელს.

ჩაკეტილ სივრცეში ყოფნისას მივხვდი, თუ რამდენად სწრაფად ვრცელდება ჭორები.

იქვე შესასვლელში დაიწყეს საუბარი იმის შესახებ, რომ ტელეფონებს გვართმევდნენ. მართლაც ასე იყო.

გუნდის ნომრის მიხედვით გვიძახებდნენ, გვატოვებინებდნენ ნებისმიერ ტექნიკას (ტელეფონი, კამერა და ა.შ.) და გვიშვებდნენ სამხედრო ნაწილის ტერიტორიაზე.

პირველ დღეს განსაკუთრებული არაფერი მომხდარა, ჩასვლისას ეგრევე გვასადილეს და გვაწერინეს ტესტი, რომლისთვისაც ორი საათი გამოგვიყეს და რომელიც 20 წუთში დავწერეთ და რომელშიც ყველაზე მაღალი ქულა მივიღეთ :yes:

აგვიხსნეს წესები და დღინ განრიგი

06:00 – გაღვიძება

07:00 – 08:00 – საუზმე

13:00 – 14:00 – სადილი

18:00-17:00 – ვახშამი

10:00 – ძილი (შუქის ჩაქრობა და ოთახებში ჩუმად ყოფნა)

შუალედებში გვქონდა ვარჯიში ან დავალებები.

საღამოს 10 საათის მერე სასტუმროდან გასვლა იკრძალებოდა, რადგანაც ტერიტორიაზე პატრულირებას ახორციელებდა პატრული, რომელიც პაროლის არცოდნის შემთხვევაში კარგს არაფერს გიშვებოდა.

დღე 2

დილის 6 საათზე “არხოტოთი” გაგვაღვიძეს და სავარჯიშოდ წაგვიყვანეს, აღმართშიც გვარდენინეს, თანაც რივოკით. შემდეგ ინსტრუქტორმა დაიყვირა: ბომბი ჩამოვარდება აქ და იმ ადგილზე მიუთითა სადაც ვიდექით, თვითონ კი გაიქცა. ჩვენც გავიქეცით, მიუხედავად იმისა, რომ არც დავიჯერე ბომბის ჩამოვარდნის ამბავი, მაგრამ თავიდან ყველა გაიქცა ანუ თავიდან ყველამ დაიჯერა, მათ შორის მეც.

სირბილისას ინსტრუქტორი ყვიროდა – მოტივაცია!

პასუხი არის ძლიერი

მოტივაცია არის ძლიერი!

ქანცგაწყვეტილებს ხელები დაგვაბანინეს და სასადილოში შეგვიყვანეს.

არასოდეს სცადოთ ჭამა დამღლელი ვარჯიშის შემდეგ, მაინც ვერ შეჭამთ

საუზმის შემდეგ დასასვენებლად დაახლოებით 1 საათი მოგვცეს.

ვარჯიშის შემდეგ დაღლილებს ყველას გვინდოდა სასადილოში დიდი ხნით დაჯდომა, ნელა ჭამა, “ჩაის სმით კაიფი” მაგრამ ერთ-ერთმა როგორც მახსოვს სერჟანტმა შემდეგი რამ მოგვახსენა

ჩაისა და ყავის სმით კი არ უნდა იკაიფოთ, სწრაფად უნდა ჭამოთ და გამოხვიდეთ! არ არის ამის დრო, რაც შეიძლება დიდ ხანს უნდა ივარჯიშოთ, რომ ქვეყანას გამოადგეთ საჭირო როცა იქნება. აი ჩვენი ბიჭები ადრე საშინელ პირობებში ვიყავით, წვერს გუბეში ვიპარსავდით, ცალ ფეხზე ჩუსტი გვეცვა, ცალზე გახეული ბოტასი და ისე ვვარჯიშობდით იმიტომ, რომ რაღაცაში გვინდა გამოვადგეთ ამ ქვეყანას.

სერჯანტის შენიშვნა საკმაოდ სწორი იყო, რადგანაც რამდენიმე ადამიანი მართლსაც გასაოცრად დიდი დროის განმავლობაში მიირთმევდა საკვებს, წესდების თანახმად კი სასადილოში ერთად შევდიოდით და ერთად გამოვდიოდით.

1 საათის შემდეგ 1 კამაზით და ორი ლენდ-კრუზერით ხელოვნურ “ტყეში” წაგვიყვანეს, სადაც 16 მეტრიდან უნდა დავშვებულიყავით, ავსტრალიურ კედელსა და კლდეზე ავსულიყავით.

კლდეზე ვერ ავძვერი, ავტრალიურ კედელზე საშუალოდ, მაგრამ 16 მეტრიდან დაშვება ყველაზე საინტერესო აღმოჩნდა.

ყველაზე ძნელი იყო გადმობიჯება და შემდეგ ხელ-ფეხის გაშვება და დაკიდება, დანარჩენი რაღაც თავისით მოხდა, მე უბრალოდ კვანძს ვუჭერდი ოდნავ. დასვებისას სურათებს გვიღებდნენ და ძალიან მაინტერესებს როგორი სახე მქონდა >.>

სადილამდე იქ ვიყავით, სადილის შემდეგ კი სასროლ პოლიგონზე წაგვიყვანეს.

გზაში საშინლად გაწვიმდა და ნახევარი საათი ველოდებოდით მოსაცდელი კარვის გაშლას.

იმის გათვალისწინებით, რომ ჩემი გუნდი 21-ე იყო მე 42-ეს უნდა მესროლა.

ვისროდით M4-დან, დაწოლილ მდგომარეობაში. გასროლის ხმა უფრო მაღალი აღმოჩნდა ვიდრე მეგონა, მაგრამ როდესაც შენ თვითონ ახორციელებ გასროლას, არ გესმის შენი იარაღის ხმა, მხოლოდ სხვისი.

3 საკონტროლო გასროლიდან ორი მიზანში მოვახვედრე.

როდესაც ყველა მორჩა სროლას უკან მანქანებში შეგვალაგეს და ნაწილში დაგვაბრუნეს.

საღამოს სრული უსაქმურობა სუფევდა.

ღამე 10 საათზე ოთახებში შეგვიყვანეს, მაგრამ არავის ეძინებოდა.

დღე 3

მესამე დღე ალბათ ყველაზე მნიშვნელოვანი და საპასუხისმგებლო იყო. დილით კვლავაც გვავარჯიშეს, საუზმის შემდეგ კი წინააღდმეგობებიტ სავსე 700 მეტრიანი კროსი გველოდა.

სტარტი მდინარის ხეობაში იყო.

უნდა გევლო მდინარეში, გაძვრალიყავი მდინარეზე გადადებული მავთულხლართის ქვეშ, ასულიყავი ჩანჩქერზე გადმოკიდებული კიბით, ასულიყავი აღმართზე კანატის დახმარებით, გაგევლო მორზე, ასულიყავი ფიცრებზე, საკაცით წაგეგო 25 კილოგრამი ქვიშა და მოგეტანა უკან, შემოგერბინა ტბის გარშემო და გაქცეულიყავი უკან ბაზაზე.

ამ წინააღმდეგობების გავლისასაც გვიღებდნენ სურათებს და იმედია მალე ვიხილავ >.>

დისტანცია, როგორც გვითხრეს საშუალო დროში დავფარეთ.

ბაზაზე თავიდან ბოლომდე სველი და ტალახიანი დავბრუნდი.

საღამოს იმავე კამაზით კინოში წაგვიყვანეს საჩხერეში, “აგვისტოს 5 დღეზე”.

კინოთეატრთან ვიხილეთ ორი საჩხერელი კაი ბიჭი

კინოში ბილეთი, საღამოს სეანსზე 4 ლარი ღირს, პოპ-კორნი 1 ლარი, ხოლო სასმელი 1,5 ლარი. რატომაა თბილისში ყველაფერი 3-ჯერ ძვირი? O.o

გზაში (კინოში და კინოდან) ვმღეროდით “ჩვენ ვართ ქართული არმია…

ძლივს ამ სიმღერის ტექსტი თავიდან ბოლომდე გავიგე. მისწორებს ეს სიმღერა.

ბოლოს ღამეს თითქმის არ გვიძინია, ზოგადად ძალიან ცოტა გვეძინა ხოლმე, მაგრამ დილის 6 საათზე გაღვიძებას საკმაოდ იოლად ვახერხებდი, ალბათ 20 ან მეტი ბუქნის შიშით.

და ბოლოს

მიუხედავად იმისა, რომ ვერ გავიმარჯვე საჩხერის სამთო მომზადების სკოლაში გატარებული სამი დღე ალბათ ერთ-ერთი საუკეთესო სამი დღეა ჩემ ცხოვრებაში. ამ სამი დღის განმავლობაში გავაკეთე ძალიან ბევრი ისეთი რამ, რასაც ალბათ არასდროს არ გავაკეთებდი ჩემი სურვილით.

ამ სამი დღის განმავლობაში მივხვდი, რომ ადამიანს მართლაც ყველაფრის გაკეთება შეუძლია და რომ მეც შემიძლია თუ მოვინდომე.

გავიცანი 4-5 ჰარი პოტერის მოყვარული ბიჭი და 1 კიტკატის მოყვარული გოგო ❤ ასევე ადამიანი რომელიც ჩემზე მეტს ლაპარაკობს (მისი გაცნობის შემდეგ წარმოდგენა შემეცვალა ბევრ ლაპარაკზე), ადამიანი რომელიც მთელი ბაზის ლეგენდად და ისტორიად იქცა. სამწუხაროდ მან ვერ გაიმარჯვა, მაგრამ ეროვნულ ფინალში მოხვედრაც უკვე გამარჯვებაა.

ოფენეარი :(

ჯერ კიდევ ერთი კვირის წინ გადავწყვიტე Tbilisi Open Air 2011-ზე წასვლა და ფბ-ს ევენთზეც მოვინიშნე ეთენდინგად, მარგამ ამინდმა ხომ ყოველთვის ყველაფერში უნდა ჩაკუკოს. სახლიდან გასვლისას ისეთმა წვიმამ დასცხო, რომ უკან გამოვბრუნდი, წვიმამ გადაიღო, მაგრამ შემდეგ გასვლა დამეზარა და ახლა ვარ საძაგელ ხასიათზე.

ვისთანაც ერთად უნდა წავსულიყავი მთელი დღე იქ არიან, მართალია ამბობენ მაგარი ცუდი სიტუაციააო მაინც გამისწორდებოდა, აი ახლაც ვზივარ და საშინელ ხასიათზე ვარ. არ მიყვარს შეკრებების გამაზვა :/

ვინმესთან ლაპარაკი მინდა და არც ვინმე ჩანს და არც სალაპარაკო თემა.

ვიღრინები მთელი საღამოა :/

არ ვიცი რატომ, ისეთი არაფერი გამიმაზავს, მაგრამ მაინც…

ორშაბათს საჩხერეში მივდივარ “ალიანტედან” სამი დღით.

საშინლად მეზარება, იმედია იქ ჩასვლისას სიტუაცია მომეწონება.

აღარ გვინდა აქციები!

რამდენიმე დღის წინ “ოპოზიციამ” საპროტესტო აქციების ახალი ტალღა დაიწყო, ისევ და ისევ პრეზიდენტის გადადგომის მოთხოვნით, მაგრამ წელს არა პარლამენტის არამედ ტელევიზიის წინ, რაც ცუდია, რადგანაც ყველაფერმა საბურთალოსკენ ახლოს გადმოიწია, გადაიკეტა სანაპიროსკენ და რუსთაველისკენ მიმავალი ძირითადი გზა და დღეს თავისუფლებაზე მოსახვედრად ტაქსიმ იმხელა წრე დაარტყა, რომ მეგონა სულ სხვა გზით წავიდოდით, მაგრამ არა უბრალოდ ესტაკადაზე ასასვლელად გააკეთა ეს.

თბილისმა უკვე გადაიტანა 2 რევოლუცია და ერთი სამოქალაქო ომი, ახლა კი ეს “ოპოზიცია” კიდევ ერთით იმუქრება, მათი გეგმის თანახმად 25 მაისს საქართველოში ირაკლი ოქრუაშვილი ჩამოვა და ავლაბარში ყველაფერი დამთავრდება. ისინი კიდევ ერთ სამოქალაქო ომს ან შეიარაღებული დაპირისპირების მოწყობას აპირებენ.

გუშინ საღამოდან მთელ ქალაქში პატრული შეინიშნება, ასევე აჩერებენ ყველა ავტობუსსა და სატვირთო მანქანას – სწორსაც შვრებიან.

მგონი ყველას უკვე მობეზრდა გაუთავებელი პოლიტიკური აქციები, რევოლუციები, დაპირისპირებები, ლოზუნგები და ა.შ.

და ესენი თავის თავს ოპოზიციას უწოდებენ, ოპოზიცია მესმის მე მთავრობის რაღაც საქმიანობა (გარკვეულ სფეროში) არ მოსწონდეს და ამის გამოსწორებაზე ჩალიჩობდეს, მაგრამ ამათი პირიდან “გადადექის” გარდა არაფერი ისმის.

დიდის ამბით, რომ აცხადებენ ხალხი მოდის, მაქსიმუმ 200 ადამიანი არის, კარგი 300 და რატომ მართავენ მიტინგს კოსტავაზე? რუსთაველის გადასაკეტად ცოტანი არიან, მთლიანად დაეტევიან პარლამენტის წინ ტროტუარზე, კოსტავა კი ვიწროა.

მაგრამ რა დააშავა იმ ხალხმა, რომელიც კოსტავაზე ცხოვრობს? მანქანით სახლიდან ვერ გამოდიან, მთელი ღამის განმავლობაში ისმის უაზრო ლოზუნგები და სიმღერები (მიტინგზე სიმღერა აღარ გამიგია).

მომიტინგეთა უმრავლესობა არის გალეშილი მთვრალი, კოსტავა კი სანაგვედ იქცა მგონი უკვე, რამდენიმე დღეა იქ არიან, ქუჩა გადაკეტილი აქვთ, ნაგავი იქიდან არ გააქვთ.

ფბ-ზე საპროტესტო აქციების წინააღმდეგ უამრავი გვერდი შეიქმნა, არსებობს ასეთი გვერდიც – მე მძულს ოპოზიცია

მგონი დროა ყველაფერი დამთავრდეს, ხალხი სახლებში წავიდეს, აქცია დაიშალოს, კოსტავა დალაგდეს და ამ ქუჩის მაცხოვრებლებს სახლიდან გასვლის თავისუფლება მიეცეთ.

ბოლოსდაბოლოს გინდათ ასეთი პრეზიდენტი გყავდეთ?


ალიანტე – ✔

ბოლო 2 კვირაა რაც სერიოზულად ჩავუჯექი “ალიანტეს”, მანამდე ვფიქრობი, რომ ჯერ კიდევ უამრავი დრო გვქონდა და თავს დიდად არ ვიწუხებდი, მაგრამ როდესაც 2 კვირა იყო დარჩენილი დედ ლაინამდე შინაგანი ღელვა დამეწყო და შიში იმისა, რომ ვერ მოვასწრებდით. ამიტომაც უახლოეს შაბათს შევიკრიბეთ ჩემ გუნდელთან და დავიწყეთ კითხვებზე პასუხის გაცემა, მანამდე კი უკვე მოპოვებული გვქონდა წყაროები.

დაახლოებით 2 საათში მხოლოდ 6-7 კითხვა დავწერეთ და აქ დაიმსხვა ჩემი ილუზიები, მეგონა, რომ იმ 2 საათში კითხვათა ნახევარს მაინც დავწერდით, მაგრამ….

სახლში მოვედი და ისევ კითხვების წერა დავიწყე…

უკანასკნელი ორი კვირის განმავლობაში ალიანტეს გარდა არაფერი მიკეთებია, არც ბლოგზე დამიპოსტია და არც ფბ-ზე გამიტარებია დიდი ხანი. სამაგიეროდ გავიგე, რომ ნატო-ში არ მიიღებენ ისეთ ქვეყანას, რომელსაც აქვს რაიმე მოქმედი კონფლიქტი და ა.შ. ეს ადრეც მქონდა გაგებული, მაგრამ ახლა უფრო მეტად დავრწყმუნდი ასე, რომ სანამ საბოლოოდ არ დავკარგავთ ან არ დავიბრუნებთ სადაო მიწებს მანამდე მგონი არაფერი გამოვა…

ასე თუ ისე ბოლო დღეებამდე მივიწყვანე (არადა საშინლად არ მიყვარს) და გუშინ დასამთავრებელი იყო 3-4.

სკოლაში ფეხბურთის ჩემპიონატი დაიწყო და მე, კი კი მე მოთამაშეების არ ყოლის გამო დამაყენეს დაცვაში. პირველივე თამაში 7:2 წავაგეთ, მეორე 3:3 მაგრამ ვერ გავედით, ქულებიც დათვალეს :@ ვერ ვიტყვი, რომ მეწყინა თავიდანვე ვთქვი: “მოდი ნუ გავართულებთ ცხოვრებას, წავაგოთ და გავვარდეთ”

ამ “ჩემპიონატს” ალბათ შემდეგ ცალკე პოსტს მივუძღვნი, მაგრამ სწორედ ამ “ჩემპიონატის” გამო მომიხდა გუშინ, გადამწყვეტ დღეს სკოლაში დარჩენა.

მაგრამ გუშინ დავწერეთ ყველა კითხვა, გავაერთიანედ ერთ ფაილად, წარმოიდგინეთ Copy/Paste 35-ჯერ >.< ამოვბეჭდეთ (სურათების გარდა) და დღეს მივიტანეთ.

ფერადი ბეჭდვა თურმე 1,5 ლარი ღირს 1 გვერდი, კიდევ კაი ფული გვქონდა 1 ლარზე მეტი არ მეგონა, ნუთუ ასე ძვირია კარტირიჯი?

ალბათ არ იცით, რომ საქართველოში ალიანტეს კოორდინატორი ორგანიზაცია არის “ახალი თაობა-ახალი ინიციატივა”, რომელმაც სულ ახლახან შეიცვალა მისამართი, ახლა სადღაც ტატიშვილის ქუჩაზე არიან.

2-ჯერ ავედი ამ ტატიშვილის ქუჩაზე ბოლომდე, მაგრამ ვერანაირი აბრა/დროში ან რაიმე სხვა ემბლემა ვერ შევნიშნე, მეტიც იქ გამვლელმა ხალხმა არ იცოდა, რომ ის ქუჩა ტატიშვილის იყო ან სად იყო ამ ორგანიზაციის ოფისი. ბოლოს ერთ-ერთი მაღაზიის გამყიდველმა გვიშველა, რომელმაც იმწამსვე ერთ-ერთ სახლზე მიგვანიშნა, მაგრამ სახლს არ ჰქონდა კარი.

ფანჯარაში კი დავინახეთ მათი ბუკლეტები, მაგრამ შესასვლელი ვერ ვნახეთ, ბოლოს გავიარეთ ორი ჭიშკარი, აღმოვჩნდით სულ სხვა ქუჩაზე და იქ ოფისის ფანჯრებიდან გვანახეს შესასვლელი, რომელიც თურმე სადარბაზოდან იყო 😀

ასე ძნელად ჯერ არაფრისთვის მიმიგნია.

ტატიშვილზე გზამკვლევობისთვის დიიდ მადლობას ვუხდი ჩემ მეგობარ გურამს, რომელიც სულ შემთხვევით ავტობუსში შემხვდა, რომ არა ის ალბათ ორჯერ მეტს ვიბოდიალებდი.

მითი თითქოს იქ რაღაც უნდა შეგიმოწმონ ჩაბარებისას მართლაც მითია, შეგვავსებინეს თავფურცელი და გამოგვიშვეს, წარმატებაც კი არ უსურვებიათ.

თუ შენ ხვალ აპირებ პასუხების მიტანას წარმატებას გისურვებ, უბრალოდ იმისთვის, რომ მოახერხო ჩაბარება, ამბობენ ბოლო დღეს ძალიან ბევრი ხალხიაო.

კიდევ ერთი გაყიდული ევროვიზია

წელს ყველაფერი თითქოს კარგად უნდა ყოფილიყო, სიმღერაც კარგი გვქონდა, შემსრულებელიც, სტილიც, დადგმაც – ყველაფერი. პირველი ნახევარფინალის შემდეგ აღფრთოვანებული დავრჩი “Eldrine”-ის ნამღერით, მართლა ძალიან მომეწონა და ფინალის დაწყებასაც იმედით ველოდი.

საქართველო 25-ე ნომრად გამოდიოდა, ჩემდა გასაკვირად შოუ საკმაოდ სწრაფად წავიდა, არ იყო ტრადიციული ჩართვები და წამყვანების იდიოტური ხუმრობები მონაწილეებს შორის, გერმანელების ხელა დაეტყო ევროვიზიას.

კონკურსის ტექნიკური უზრუნველყოფა მართლაც მაღალ დონეზე იყო, განსაკუთრებით კი დიდი პლაზმური ეკრანი, რომელიც შემდეგ გაიღო.

დიდი დრო როგორც ყოველთვის ხმის მიცემად წაიღო.

კონკურსის დაწყებამდე რამდენიმე დღით ადრე რუსულ ვებგვერდებსა და სხვა საინფორმაციო წყაროებში გაჩნდა ინფორმაცია იმის შესახებ, რომ აზერბაიჯანი იყო წლევანდელი ფავორიტი, ეს უფრო ხუმრობად მივიღე რადგანაც როდესაც აზერბაიჯანის სიმღერას მოვუსმინე რეაქცია იყო: დიდი არაფერი, სიმღერაა რა.

მართლაც ასეა დიდი არაფერი, ჩვეულებრივი სიმღერა რომელსაც ბექგრაუნდში აქვს ქვიშაზე ხატვა (სხვათაშორის დათო ხუჭაძეს აქვს ასეთი რამ თავის კლიპში – “მახინჯი ვარ” 😀 ) ქვიშაზე ხატვა უკრაინას ჰქონია მარა მაინც პლაგიატია. 

ევროვიზიას ყოველთვის ახასიათებდა პოლიტიზირებულობა და მოგების გაყიდვა. ვერ ვიტყვი, რომ აზერბაიჯანს დღეს რაიმე განსაკუთრებული პოლიტიკური პოზიცია უკავია ან ევროპა ძალიანაა მისით დაინტერესებული…

აზერბაიჯანს ხმა მისცეს ისეთმა ქვეყნებმა, რომლებშიც აზერბაიჯანის არსებობა არც გაუგიათ მგონი, ბოლოს და ბოლოს ისრაელმა მისცა 4 ქულა, მუსულმანებს, ისრაელმა. ისრაელიც კი მოისყიდეს.

არადა Eldrine-მა კარგად იმღერა, მე ვიტყოდი ძალიან კარგადაც და აშკარად მეტს იმსახურებდა.

მომავალ წელს ევროვიზია უკვე აზერბაიჯანში, ალბათ ბაქოში ჩატარდება.

მომავალი წლიდან ევროვიზიის გამო ღამეს აღარ გავათენებ, აზრი არ აქვს ბოლოს მაინც ნერვები უნდა მოგეშალოს.

ესეც “გამარჯვებული” სიმღერა

%d bloggers like this: